Navigation Menu
Een fantastisch einde

Een fantastisch einde

Kruger National Park, Zuid Afrika

March 182016

Jeetje zeg, dit is alweer het laatste reisverslag! Wat is het snel gegaan, maar wat voelt het alsof we een mensenleven aan ervaringen hebben opgedaan het laatste half jaar.  Hierna schrijf ik nog graag nog één keer. Ik wil een terugblik doen, opschrijven wat onze hoogtepunten waren,  wat we geleerd hebben van deze reis en wat onze toekomstplannen zijn.

Wat zit er op je neus?

Een lange rit van Botswana naar Zuid Afrika, dat is waar we gebleven zijn. We hadden nog geen neushoorns gezien, en precies halverwege onze rit van Botswana naar Krugerpark in Zuid-Afrika zit een reservaat vol met neushoorns. Een leuke tussenstop, weer eens iets anders dan yet-another camping: tussen 400 wilde neushoorns in een park. Het zoveelste park waar we geweest zijn. Wel een mooie mengelmoes van giraffes, allerlei bokken en natuurlijk veel witte neushoorns met kroost. In het foldertje staat dat het om 400 witte en 4 zwarte neushoorns zou gaan, maar volgens mij wordt er flink vermenigvuldigd.

Corrupt cops

De volgende dag zijn we doorgereden naar Kruger. De nodige olifanten, koeien, gazelles, wilde zwijnen etc. ontwijkend. Op de snelweg in Botswana wordt ik gelasered door de politie en rijd ik 92 waar ik 80 mag. Potverdrie. De agent vraagt waarom ik te hard reed. Ik vertelde hem dat ik al 6 uur achter het stuur had gezeten en niet meer scherp op mijn snelheid zat. (Wat overigens een kern van waarheid had. Dat lekker doortrappen ook een hobby van me is heb ik er niet bijverteld). Hij gaf me een waarschuwing en gaf me uiteindelijk mijn boete die ik in cash had afgetikt terug. Maar als ik hun een biertje gunde voor de gunst was een tipje welkom, *hint*.  Dus zo heb ik de smeris omgekocht voor omgerekend 8 euro en de boete van 35 euro zo ontlopen.

Het is niet alleen meneer agent

En dat is nog niet alles… op de grens van Botswana naar zuid-afrika wordt onze bagage gecontroleerd. Er heerst mond en klauwzeer, en er mag geen vlees de grens over. Balen want we hadden net voor 2 dagen barbecue in de vriezer opgeslagen en wat broodbeleg gekocht. Ouch.. Susanne doet haar haren even los en kijkt meneer douanier even lief aan, en vooruit.. We mogen doorrijden.. “Maar volgende keer opletten he!!”, zegt hij nog na.

De laatste safari

Na de lange twee-daagse autorit komen we aan, helemaal in het Noordelijke puntje in Kruger National Park. Het grootste en meest populaire park van Zuid Afrika. Het ligt op een gemakkelijk te rijden afstand van dé aanvlieg stad Johannesburg en is zo groot dat je er wekenlang in rond kunt rijden zonder ooit 2 keer dezelfde weg te hoeven nemen of in hetzelfde kamp slaapt.

Helemaal bovenin het park was het bossig en dichtbegroeid. We konden niet veel zien en er waren ook niet heel veel dieren, op hier en daar een olifant of een buffel na. Toch was wat sensatie ons wel gegund. De eerste avond in Kruger stonden we op Kamp “Punda Maria”. We stonden tegenover het hek, waar achter al de hele dag enkele buffels en olifanten hunzelf lekker stonden onder te smeren in de modder. Maar s’avonds begon het spektakel; Wat begon met 4 olifanten in de vijfer achter de camping, werden er voor onze ogen 8. Nog 5 minuten later stonden er 20 en nog een paar minuten later stonden er welgeteld 39 olifanten voor ons, kleintjes, groten, mannetjes vrouwtjes. Allemaal in een veel te kleine vijfer met elkaar te spelen, rollebollen en elkaar onder te spuiten. Wat een gezicht zeg, echt fantastisch mooi!

Bier zuipen in een boom

Na een paar dagen rijden zijn we op de derde dag ook een dag het park uit geweest. We zijn deze dag naar de grootste boom ter wereld geweest (waar een kroeg in de holle stam is gebouwd). Deze boom is bekend van facebook en internetartikelen hier over die ik wel vaker langs heb zien komen.

De boom was echt fantastisch, zo onvoorstelbaar groot!  We moesten alleen helaas vaststellen dat deze 1700 jaar oude reus net sinds vorig jaar ernstige schade heeft opgelopen. Een tak is afgebroken en een deel van de stam is aan het rotten. De kroeg in de stam was niet in gebruik, en in zeer slechte staat. Het stonk er ook verschrikkelijk. Helaas dus vergane glorie, maar desondanks een indrukwekkende boom.

Amarula, aan me wattes?

We drinken in Afrika bijna dagelijks een glaasje Amarula voor het slapen gaan. Dit is een likeurtje wat je ook in Nederland in de slijterij kunt aanschaffen. Echt een aanrader! Heerlijk! Het is gemaakt van Marula fruit, wat alleen in een klein deel van Afrika groeit aan langzaam groeiende bomen. Het kan daarom ook niet geteeld worden en wordt dus op de hand in het wild geplukt. Best uniek. We hebben dit alles geleerd omdat we tussen onze safari in het Kruger park door ook een kijkje genomen hebben bij het “House of Amarula”, waar alle Marula vruchten voor dit likeur worden verwerkt in de enige fabriek. Een heerlijk proefglaasje van het huis erbij, en ze hadden onze volle aandacht! En nog een extra flesje aangeschaft voor de zekerheid! We gaan natuurlijk niet met dorst naar huis.

Yes! Regen…

Na 24 uur buiten het park zijn we er weer terug en vervolgen we onze safari. Wij maken de eerste regenbui (van 3 dagen lang) mee sinds 8 maanden. Dat is niet leuk voor ons, maar we merken dat de afrikanen allemaal heel erg blij zijn. We zouden al snel leren waarom… De regenbui kwam precies op tijd, of misschien wel een paar weken te laat. Buffels en Nijlpaarden, die sterk afhankelijk zijn van vers gras wat alleen groeit in natte grond, zijn de afgelopen maand in grote getalen gestorven. We konden de kadavers langs de rivieren en wegen tellen, macaber gezicht! We hebben de nodige aasgieren, krokodillen en hyena’s die er hun voordeel mee deden kunnen zien. Voor hen is het een gunstig jaar. Zo gaat ook hier op: voor de een zijn dood, de ander zijn brood.

Hey, wat zit daar in me eten?

Over dood en brood gesproken. Ik heb in een restaurant als lunch een soort hartig taartje met wild vlees gegeten. Het ging om wilde buffel uit het park. Dat het echt wild was moesten ze er wel heel dik bovenop leggen. Er zat een kogel in mijn eten! Wow! Zie de foto onderin.

The lion sleeps tonight

Vanuit de parken worden er ook ritjes georganiseerd door de organisatie. Je wordt dan rondgereden door een ervaren gids in een verhoogd open voertuig. Wij hebben de nachtsafari gedaan. Uitgerust met grote schijnwerpers in onze auto zijn we na sluitingstijd van het park tussen 8 en 10 savonds wezen rijden. We hebben dieren gezien die we niet eerder hebben kunnen zien, zoals het stekelvarken, de witte wilde fret en een soort nacht haas. Allemaal dieren die alleen in het donker naar buiten komen.

Missie gefaald

We hebben vanaf het begin ingezet op twee dieren die we graag hadden gezien. Cheetahs en leeuwen. Na al die dagen rijden in alle parken hebben we zoveel bijzonders gezien. We hebben leeuwen, jong oud groot en klein gezien, en zelfs een luipaard, waar we alleen maar van hadden kunnen dromen. Helaas is een cheetah spotting ons niet gegund. We gingen er op een gegeven moment helemaal in op! Het is alsof je op zoek bent naar een jachttroffee met je fototoestel, alsof je een verzameling probeerd compleet te maken. Hallo Roy, probeer je ook nog te genieten van de natuur, de ambiance, de schoonheid om je heen? Owja! Hehe…

Het is echt fantastisch om die mooie wilde dieren op de foto te zetten. Volgende keer neem ik een goede inzoom lens mee, want die missen we wel echt. Met veel trots kijk ik ook terug op de verzameling aan foto’s. Samen met Susanne, die er ook erg goed in is geworden is het een zeer leuke bezigheid geworden waar ik tijd aan wil blijven besteden. Volgende keer op een georganiseerde foto-safari door Afrika? Wie weet.

Kippenvel kunst op foto

Ook de mensen om ons heen op de campings spreken we veel. Twee oudere nederlandse mannen zien we telkens terug op de campings, en ook veel Zuid Afrikanen spreken we over hun ervaringen hier. We zijn erg jaloers op de nederlanders. Zij hebben zowaar een “Kill” mogen aanschouwen. Een leeuwin die haar slag slaat en een buffel-kindje weet te pakken uit een kudde. De foto’s geven kippenvel, zo een bijzonder intens iets om te zien. Heel gruwelijk, ja, maar wel 100% natuurlijk. Ik hoop dat ik het ooit met mijn eigen ogen kan meemaken.

Na 7 dagen in kruger, hebben we helaas geen Cheetah’s gezien en geen luipaarden. Mensen om ons heen hadden mooie verhalen dat ze wel dagelijks een luipaard zagen of op 2 meter naast een Cheetah hadden gestaan. Wij balen dat het ons niet gegund was. Maar wat denk je? Op de laatste 2 kilometer in het park, vlak voor de uitgang zat hij op ons te wachten in zijn boom hoor! Nog even een luipaard! Echt te vet, het blijft een mooi beest. Ik zeur niet meer.

Een laatste verspilling

Het avontuur is afgelopen. We hebben onze rit naar het vliegveld achter de rug, en moeten even aanzien hoeveel geld de schade aan onze auto gaat kosten. De bumper is er afgetrilt, een band is lek en we hebben een sterretje in het raam door een steentje wat er op is geschoten. Gelukkig allemaal schade door overmacht, dat kan me weinig schelen! We horen dat over een week.

Tot in Nederand, en alvast heel erg bedankt voor het lezen! Vergeet vooral mijn laatste blog volgende week niet te lezen. Die wordt het leukst! Beloofd!

 

More Information»
Ruig Botswana, wie durft?

Ruig Botswana, wie durft?

Okhavanga Delta, Botswana

March 52016

Ook al heb ik nog niet eens de gelegenheid gehad om de vorige blogpost online te zetten, schrijven blijven we wel. Want er is en blijft genoeg te vertellen. We zijn ondertussen aangekomen in Botswana na 5 dagen in Kgalagadi Transfrontier Park te hebben gezeten. Het park, waar ik in de vorige blogpost al kort over vertelde ligt op de grens tussen Namibie, Botswana en Zuid Afrika. Je kunt vanuit dit park van het ene naar het andere land gaan en dat hebben wij dan dus ook gedaan.

Meer dan duizend woorden

Wat ons avontuur in dit park inhoud moeten vooral de foto’s vertellen. Wij hebben zelf namelijk alleen veel gereden en rondgekeken. Het doel voor ons was om Cheetahs te vinden. We hadden niet verwacht een leopard te kunnen vinden, leeuwen al gezien en cheetahs zijn iets gemakkelijker. We hebben in het park gedurende 5 dagen, elke dag minstens 6 uur gereden en waarschijnlijk tussen de 800 en 1000 kilometer afgelegd.

Geduld loont

Achteraf hebben we wel wat teveel gereden en we waren er ook behoorlijk klaar mee, maar op de laatste dag hebben we een leopard gespot en een badger, beide zeer moeilijk te vinden. Zo kunnen we echt vaststellen dat het een kwestie van geduld is voordat je rijkelijk wordt beloond. Vooral het luipaard vonden wij erg indrukwekkend, en we hebben op de klok af 3 kwartier kwijlend toegekeken van 5 meter verderop in onze auto. Hoe ontzettend mooi om zo een sierlijk dier in het wild te kunnen zien. Echt mijn nieuwe lievelingsdier!

Toerisme is een heldendaad

Het beste van alles is, dat door als toerist geld uit te geven aan deze activiteiten je bijdraagt aan het behoud van deze laatste stukken leefgebied van de dieren hier. Want wat is het belangrijk dat we deze medebewoners van de aarde, waar we al zoveel voor kapot hebben gemaakt, beschermen tegen onszelf nu dat nog kan. Voor ons nooit een ritje op mishandelde Thaise olifanten meer, maar liever een safari tussen de wilde Afrikaanse!

De laatste nacht in het park was ook nogal bijzonder. We zaten op een camping welke vrij afgelegen was. Geen stromend water en alleen een gat in de grond om je behoefte op te doen. We stonden samen met wat mensen die we eerder hadden ontmoet die hier toevallig ook stonden, erg gezellig. Wat er zo bijzonder aan was is dat deze camping geen omheining heeft. Dit terwijl er door het park meer dan 1000 dieren zoals leeuwen, hyena’s, luipaarden en cheetahs rondlopen die je liever niet s’nachts tegenkomt. S’avonds ging het ook waaien, en bij wind komen schorpioenen tevoorschijn. We hebben die nacht 5 dodelijk giftige schorpioenen over de grond zien lopen bij onze campeerplaats. Dat er gevaarlijke dieren in de buurt waren merkten we ook de volgende ochtend, nog geen 500 meter bij onze campingplaats spotten we 3 leeuwen die net klaar waren met hun ontbijt. Hun  hele kop onder met bloed, wow!

En het begint pas

Nadat we bij het juiste loket onze stempeltjes voor Botswana geregeld hadden konden we de 4×4 trail het park uit richting Botswana nemen. Het pad was zanderig en je kon duidelijk zien dat het niet veel gereden werd. Bij de uitgang moest ik een register invullen, en inderdaad, al 5 dagen lang was er nog niemand hier het park uitgereden. De eerste 200 kilometer Botswana waren nog erger dan de offroad wegen in het park. Diep zand of zeer slechte asfaltwegen met gevaarlijk diepe gaten in de grond. We zaten ook echt in een uithoek van het land. Mensen wonen er nog in traditionele ronde houten hutjes met strodaken op perkjes afgezet met hekjes van touw en dikke takken.

Het begin van onze safari in Botswana is in de Okhavanga Delta’s.Een moerasgebied waar we dieren kunnen verwachten die we nog niet eerder gezien hebben. Toen we aankwamen in een stadje genaamd “Maun” om alle papieren en reserveringen te regelen bleek dat nog een heel gedoe. Wij dachten net zoals in zuid afrika bij één balie alles te kunnen regelen. In Botswana gaat het allemaal een stuk minder logisch. De campings worden allemaal door aparte bedrijven beheerd en die zitten ook allemaal ergens anders in deze stad. Na heel wat bellen, zoeken en formulieren invullen hebben we 3 campings gereserveerd en onze toegangsbewijzen voor de natuurparken betaald en kunnen we gaan.

Dure Botswaanse grappen

We schrokken wel echt van de prijs. De campings zijn hier 40 tot 100 euro per nacht en de huisjes zitten tussen de 500 en de 5000 euro per nacht. Bizarre prijzen. Botswana wil op deze manier het toerisme drukken om de impact op de natuur te sparen. Ondertussen verdienen ze zo toch genoeg inkomen om natuurbescherming daarmee te kunnen ondersteunen. Wij houden het maar op een paar daagjes camperen en zijn dus helaas vrij kort in het gebied. De tweede camping was logistiek noodzakelijk omdat het de enige camping was op de route die wij wilden volgen van de Okhavanga Delta’s naar Chobe. Kosten 100 euro voor een nachtje op een gare camping waar je bijna niks hebt, geen elektriciteit en een oneffen stukje grond onder een boom ergens temidden van de wildernis.

Goed, even slikken, neertellen en maar snel vergeten en extra proberen te genieten dus. We reden vroeg in de ochtend van Maun weg en zijn goed voorbereid de moerassen in gereden. We moesten ongeveer 600 offroad kilometers, 4 dagen lang doen met alles wat we aan brandstof eten en drinken bij ons hadden. Dat is met de aanname dat alles goed gaat. Best wel spannend zo afhankelijk van jezelf het wild in verdwijnen.

Niet voor pussies, alleen voor tijgers

Botswana blijkt wel een land voor de stoeren onder ons. Alles is ruig en heftig, alle dieren zijn groot wild en gevaarlijk en de wegen zijn echt zeer ruig en zitten vol gaten. De weg de moerassen in modderige plassen tot ca. 50 CM diep. Differentieel op slot, 4 wielaandrijving aan en op hoge toeren er doorheen knallen. Eenmaal echt in het midden van de moerassen hebben we een eiland genaamd ”Dead Tree Island” opgezocht. De rit daarheen was helemaal heftig. Puur op GPS wat oude bandsporen volgen door een duizelig dichtbegroeid woud. Diepe modderkuilen, water en hellingen over. Toen we bij het eiland waren was Susanne er even helemaal klaar mee. Helaas vond zij het avontuur zo verschrikkelijk als dat ik het geweldig vond.

De beloning na het rijden was een eiland vol dode bomen, sommige omgevallen en sommige nog staand. Een luguber aanzicht en bizar om in rond te rijden. Nog nooit heb ik zo sterk een gevoel van leegte en stilte gevoeld als hier. Op de weg terug zijn we richting onze campeerplaats gereden. Onderweg kwamen een Jeep tegen voor ons die zich helemaal heeft vastgereden in de modder. Eerst even er langs gereden om te laten zien hoe het wel moet (muhaha). Toen met onze hulp en een sleepkabel hebben we ze er uitgetrokken. Dit was al de derde keer deze vakantie dat we onze sleepkabel t.b.v. anderen tevoorschijn hebben gehaald. Fijn om iemand te kunnen helpen en leuke avonturen!

Armen en benen binnenboord a.u.b.

Ook hier op de camping was het weer een feest, in de verte hoorden we de hele nacht dodelijke dieren als leeuwen brullen en nijlpaarden knorren in de rivier achter ons. Toen ik savonds uit de daktent keek zag ik 6 ogen van 3 eveneens levensgevaarlijke wilde honden naar ons staren ongeveer 3 meter van ons af. Dat wordt maar even in een emmertje plassen dus.

Lieve schattige nijlpaarden

De volgende ochtend zijn we met een boot wezen varen door de moeraswateren. Veel rare vogels met gigantische snavel’s en een mooie ongeschonden natuur. Na een tijdje varen zage we onze eerste nijlpaarden zwemmen. Zoals eerder verteld zijn deze dieren zeer gevaarlijk. Je zou het niet verwachten maar ze hebben snel de neiging om over te gaan op de aanval. De meeste dodelijke slachtoffers met wilde dieren in Afrika komen daarom van Nijlpaarden.

We moesten na de bootrit snel door. We hadden nog een lange rit voor de boeg. We zijn vanuit de Delta’s (het moeras) via een weg in de wildernis doorgereden naar Chobe. De weg was pittig. Veel ogen op de weg houden en pittig bijsturen door het diepe zand, de modder en ander oneffen ondergrond met kronkelweggetjes dwars door de bush. Een hoogtepunt op de rit was een brug over een stuk moeras/rivier nog net in de Delta’s. Vanaf de brug konden we op een relatief veilige manier een tijdje een paar nijlpaarden van boven bekijken op maar een paar meter afstand.

Stoeien met de grote jongens

Toen we dichter bij Chobe kwamen, zagen we de eerste olifanten al. Chobe is thuis van ruim 4000 olifanten. De eerste olifant die we tegenkwamen op onze weg had ons niet gezien, en wij hem ook niet totdat we op een paar meter afstand langs elkaar scheurden. De olifant schrok en werd agressief. Hij ging hard toeteren, zijn oren groot maken en zijn snuit omhoog met zijn bek open en begon op ons af te rennen.Van schrik liet ik bijna de auto afslaan, snel wegscheuren!

De toon was gezet, de olifanten verderop waren ook niet al teveel gediend van ons. Meermaals hebben we moeten wachten totdat olifanten de weg vrij maakten en wij met zorg langs ze moesten scheuren. Nog een keer op mijn weg dook er een olifant op uit de bosjes en zat er voor me net een gigantisch gat in de weg. Deze keer reageerde ik beter en kon ik via de berm het gat en de olifant net ontwijken, maar de schrik zat er opnieuw even goed in. Het was een spannende dag. Maar deze dag was een dag zoals je het je voorstelt in Afrika: Rijden door de wilderniss en in de verte olifanten, zebra’s, giraffen, herten en apen in de natuur om je heen zien terwijl je door de savannes rijd.

Bijzonder Botswana

Na onze tweede nacht slapen zijn we doorgereden naar een rivier helemaal in het noorden van Botswana, nog steeds in het Chobe park. Hier ook weer veel dieren kunnen zien in iconische landschappen. Ook nijlpaarden en grote, grote krokodillen in de rivier. We hebben het er weer goed vanaf gebracht. We zijn niet vast komen te zitten en we zijn onderweg zijn niet opgegeten. Door al het getril is onze auto wel een beetje uit elkaar gevallen, we missen het bovendeel van de bumper. Geen spoor meer van te zien, geen schroefje of niks. Blijkbaar gewoon losgetrilt. Ik ben benieuwd wat de verhuurder er van gaat maken dat zijn auto vanzelf uit elkaar trilt, het zal ons wel weer geld kosten.

De waterval valt in het water

We vinden Botswana verder wel erg duur en willen weer naar beneden rijden. Ons plan om naar de Victoria Falls te gaan wordt hem helaas ook niet. We moeten er de grens van Zimbabwe en evt. Zambia voor oversteken. De visumkosten zijn 60 plus evt. 30 euro p.p., er worden wegenbelastingen geheven op de auto en er zijn entreekosten voor de falls. Ook schijnt het hele papierwerk en alles wat er bij komt uren te duren. Het leek ons geen succes om een dagtrip naar een waterval te maken op deze manier. Wel balen hoor… Wellicht komen we ooit nog eens terug en kunnen we het anders aanpakken (via Zimbabwe die kant op rijden ofzo).

We rijden nu weer zuidwaarts, af en toe een olifant op de snelweg of iets in de trant ontwijkend. De enige van de big 5 die we nog niet gezien hebben is de neushoorn. We gaan daarom onderweg langs een park waar honderden neushoorns zitten, om uiteindelijk als afsluiter in Zuid Afrika nog ruim een week te hebben om het Krugerpark te kunnen zien.

Nog een paar mooie verhalen in spé, dus blijf ons volgen!

More Information»
Naar de roots van de druivenrank

Naar de roots van de druivenrank

Kaapstad, Zuid-Afrika

March 12016

 

Wij hebben onze tweede week in Afrika genoten van de vruchtbaarheid van dit land. Want welk exportproduct komt als eerste bij je op als echte hollander? Juist, wijn. Zuipuhh!

De tuinroute

Maar laten we beginnen bij het begin. Na Addo Elephant park, waar ik vorige week over schreef zijn wij de tuinroute op gegaan. We merken van onszelf dat onze standaard van wat we mooi vinden aan de natuur een beetje verschoven is. We zijn zo verwend met bossen, groen, natuur en spectaculaire uitzichten dat het niet zomaar meer indrukwekkend is.

Natuurgeweld naast je tent

We zijn bij Tsitsikamma gestopt en hebben hier op de duurste camping tot nog toe gestaan. De camping zit aan de rotskust, en je kijkt uit op een met dolfijnen en walvissen bewoond wild kustwater wat met veel geweld vlak naast je tent kapot slaat op de rotsen. Prachtig natuurgeweld. Er waren vrij veel toeristen op deze plek. Verder hebben we vanuit hier een mooie hike gedaan naar een hangbrug over een kloof, en wat door de bossen gelopen. Ook hier stikt het weer van de dieren. Namelijk de pinguins, en een soort uit de kluwen gegroeide cavia genaamd “Rock Dassie”.

Verderop langs de tuinroute zijn we nog naar mosselbaai gereden en hebben hier een nacht gestaan, we zijn onderweg langs wat groen, wateren en bergen gereden. Het viel ons een beetje tegen. Ja we hebben zeker mooie dingen gezien, maar het is gewoonweg niet datgene waar wij nog naar opzoek zijn. Het is hier ontzettend groen, en meer dan eens zie je een baai of een grote brug waar je overheen rijdt. De zee vermengd zich hier op een bijzondere manier met de kust.

Dé hotspot van Afrika

Na de tuinroute kwamen we aan op een plek vlak voor kaapstad, genaamd “Stellenbosch”. Deze plek en haar randgemeentes omvatten ruim 400 wijnmakers. Ze worden dan ook dikkwijls bezoch door mensen om even een lekkere wijnproeverij te doen. Wij hebben via een bedrijf iets geboekt waarbij een echte kenner ons naar een paar goede wijnmakers langsbracht in een busje, samen met nog wat andere toeristen. En het was echt boven verwachting! Al die proef locaties zien er uit als super luxe top tenten met grote massief houten meubels en moderne inrichting, je wordt geholpen door uiterst netgeklede mensen, op een manier alsof je in een sterrenrestaurant bent. En dan de wijnen. Oh, oh, oh, glazen van de lekkerste witte wijnen, rode wijnen en rosés met een kaasje, een stukje gedroogd vlees of een chocolaatje wat er goed bij gaat. Dan denk je dat een speciale editie ”grande reserve” uit het perfecte jaar 2011 een dure fles is? Nou mis, 3 euro kost het vaak niet eens! Echt! Een uiterst speciale goede wijn heb je al voor een paar euros. Mede door de wisselkoers en het grote aanbod direct bij de bron.  Jammer dat we maar 4 flessen de grens over krijgen zonder belastingen in Nederland.

Na zuipen komt… vreteeeehhh

Helemaal gepampered door de verwennerijen zijn we de volgende dag doorgegaan naar Kaapstad. Ook echt een mooie stad! Onderweg nog een school dolfijnen en walvissen zien zwemmen en daarna de stad in. Nog meer lekker eten en drinken, want op advies van andere toeristen enkele dagen eerder waren we op een soort foodies markt terecht gekomen. De gekste gerechtjes en allerlei leuke winkeltjes met eten, kunst en onzinnige spulletjes en souvernirtjes.

De tweede dag zijn we in kaapstad naar de welbekende tafelberg geweest, zijn naar de kaap de goede hoop geweest onder kaapstad en zijn door het slechte weer deze dag maar meteen doorgereden naar boven. We merken dat we toch wat krap in onze tijd zitten en besluiten maar om Zuid-Afrika nu te verlaten en richting Namibie te rijden.

Man on mars!

Bij de grens naar Namibie, na een volle dag rijden, stoppen we in Richtersveld. Richtersveld is een park waar je niet zozeer voor het wildlife komt, maar meer voor de adembenemde landschappen als wel de heftige 4×4 tracks. Het park is gigantisch, in de tientallen honderden vierkante kilometers en toen wij aan kwamen aan het einde van de dag waren we alsnog de eerste bezoekers. Uiteindelijk zijn we ook maar 1 andere wagen tegen gekomen in de 2 dagen dat we hier rondreden. Het park ziet er uit als een soort maanlandschap, of eerder mars landschap. Allemaal rode bergen, geen grassprietje uit de grond en gigantische rotsformaties zo ver het oog reikt. We hebben de nacht ergens midden in het park geslapen, honderden kilometers van de bewoonde wereld verwijderd diep in de ondoordringbare ruige bergwoestijn.

Tijd voor iets anders

Na dit avontuur zijn we Namibie ingereden, het pontje over de rivier bij Richtersveld. Eenmaal in Namibie hebben we onze route uitgezet. Verder het land in blijkt dat de wegen echt heel slecht zijn en dat het reizen hier nog wel eens een andere inschatting zou moeten krijgen als eerder verwacht. We hebben niet veel harder dan 80 km/h gereden, hierdoor zagen we al snel in, dat de wensen die wij hadden voor de komende 3 weken onhaalbaar zijn. Omdat zo ook Botswana veel onverharde wegen kent. We genieten zo van alles hier dat we het wel goed willen doen en niet té veel aan ons voorbij laten gaan. Het nieuwe plan is dan ook om Namibie voor nu te laten liggen, en dit land in de toekomst nog een keer te gaan doen. In plaats daarvan pakken we nu Botswana goed, en missen we Victoria Falls hopelijk niet.

We hebben in Namibie alleen nog een bezoek gebracht aan een camping met hot spring en de Fish River Canyon. Deze canyon is de een na grootste canyon ter wereld, en misschien nog wel indrukwekkender als zijn grote broertje omdat hij kronkelt als een slang door een geweldig landschap. Het is bijzonder groots en een onverwachte verassing op ons kleine tocht door Namibie.

Camperen met 500 leeuwen

Via Namibie gaan we al snel weer de grens over naar het Kgalagadi National Park. Dit park ligt tussen Namibie, Botswana en Zuid-Afrika in en wij zullen via dit park naar Botswana gaan. We hebben een plan getrokken voor 4 dagen in dit park. Het park staat bekend om de vele roofdieren zoals leeuwen, leopards en cheetahs die je hier kunt spotten. Wij hebben al mazzel gehad want we hebben de Afrikaanse Wilde kat gespot. Dat schijnt nog moeilijker te zijn dan het spotten van een Cheetah of Luipaard! Tof hoor.

Volgende keer horen jullie alles over wat we in dit park hebben gezien.

Tot volgende keer!

 

More Information»
Afrika, de kers op de taart

Afrika, de kers op de taart

Johannesburg, Zuid Afrika

February 162016

Het is weer een tijdje geleden dat we wat geschreven hebben. Ook de laatste week in Sri Lanka zijn we vooral op het strand te vinden geweest, namelijk. Dat betekent heerlijk niksen en luieren in de zon. Maar nu zijn we in Afrika, vol op avontuur! Hoog tijd voor een nieuwe blog dus.

Laatste weekje Sri Lanka

We zijn sinds onze vorige post, na Adam’s Peak, van plan geweest om naar Kalpitija te gaan. Het plan was om daar te gaan kitesurfen. Uiteindelijk is daar niet veel van terecht gekomen, mede omdat het er belachelijk duur was voor de accomodatie en we veel accomodaties niet konden bereiken nog zo kort van tevoren.

In plaats van het kitesurfen dus toch nog maar een paar dagen lekker op het strand zitten, en waar nodig hier en daar een golfje pakken. Enigzins richting de luchthaven zijn we bij het toeristische strandplaatsje Hikkaduwa terecht gekomen. Elke avond feestjes, leuke mensen en lekker eten. Ik ben vooral veel Israeliers tegengekomen en kon het goed met deze mensen vinden. Omdat er zoveel Israeliers waren, waren er ook veel tentjes waar je eten kon krijgen uit deze keuken, heerlijk zeg. Shawarma, Falafel, Shakshuka etc. een stuk beter dan die ellendige rijst en currie uit Sri Lanka die meestal een beetje tegen valt.

Lange reis, maar zeker waard!

Na Hikkaduwa zijn we op de dag van onze vlucht in een keer doorgegaan van ons hotel naar de luchthaven, op onze vlucht gestapt en in 18 uur doorgevlogen naar Johannesburg, Zuid Afrika. Van de voordeur van ons hotel in Lanka tot aan het moment dat we onze camper hadden zat zo een dikke 30 uur, lange reis! En daarna ook niet de eerste beste camping gepakt maar meteen door geknald naar de Drakensberg. Een schitterende bergformatie 5 uur rijden van Johannesburg.

Het is zo gaaf hier. We zijn eigenlijk binnen een dag al verliefd geworden op dit land en wisten meteen dat we hier vaak terug zullen komen, dit is onze absolute favoriet! Net als vele andere toeristen die blijven terugkomen naar Afrika. Het mooie van dit land is dat je overal natuur om je heen hebt en overal is leven. Zoveel vogels en dieren, zoveel te zien en te ontdekken. In alle andere landen waar we zijn geweest zijn er vaste routes en vaste plaatsen waar je als toerist heen gaat. In Afrika is dat niet zo, er is overal iets te doen en je raakt nooit uitgekeken. En met deze wisselkoers is het ook goed betaalbaar hier!

Een verrassend goed begin

Het eerste wat we deden nadat we in de buurt van Drakensberg waren was een supermarkt opzoeken. Na onze boodschap kwamen we op de parkeerplaats toeristen tegen die ons een camping aanbevolen. Meteen bingo, want die camping was echt tof! We reden door een weiland richting de campingplaats en zagen al wat Springbokken en andere hert-achtigen wegspringen met sierlijke bewegingen, wij stonden zelf ook te stuiteren in onze jeep! Daarna aangekomen, een uitzicht op een prachtig landschap en aan de andere kant de bergen, met een wolkenveld waar prachtige kleuren zich mengden tijdens de zonsondergang. (Zie foto’s onderaan)

Van ons brood beroofd!

De volgende dag zijn we een uur rijden verderop in het Royal Natal National Park verbleven. We hebben gelunched op onze camping, en wat we niet wisten is dat dit niet zonder gevaar is. We zijn beroofd! We zagen iemand lopen bij het hek, en Susanne vond het al verdacht. Enfin, wij focussen verder op ons broodje en opeens geeft Susanne een gil en rent ze weg. Ik draai me om en komt er opeens iets aangerend, het springt op tafel en jat zo onze zak brood. Een baviaan dus! Wow. Voortaan geen eten op tafel laten staan als we in een nationaal park zijn. Check.

Overal hier is leven

We hebben dezelfde avond ervoeren hoe het ook leuk kan zijn met dieren om je heen. Een hele school pauwen stonden om onze tafel terwijl we zaten te barbequen. En de volgende ochtend stond er een afrikaans hert (Gudu) in de bosjes naast onze camper.

Het echte werk, op safari!

Na twee dagen bewonderen, wennen, wandelen en tot rust komen in het Drakensberg gebied zijn we vervolgens doorgereden naar onze eerste safari bestemming! Mountain Zebra National Park. Dit park heeft dus echt grote zoogdieren, waaronder Zebra’s, Gudu’s, Bokken, Wildebeesten, Elanden, Buffels en Cheetah’s. We hebben van alles ook daadwerkelijk gezien, maar Cheetahs lukt bijna nooit. Ook zijn er in het park een paar heftige offroad trails die alleen bereden mogen worden met 4 wielaandrijving. Haha, wat een feest: Susanne gillen in de auto joh! Gas aaaaaan!

Goede uitrusting

Onze auto is wel helemaal de blits, ik kan niet eens de blog schrijven want ik word zelfs nu al weer onderbroken door mensen die vragen hebben over het voertuig. Vier-wielaandrijving, 160 liter tank (meer dan 1000 KM rijden zonder bijtanken), warm water douche op gas, en een compressor om onderweg de banden op te pompen. Etc. etc. Dus wij kunnen diep, héél diep de savannah in zonder ons zorgen te maken.

Nadat we mountain zebra een dagje hebben getrotseerd, en midden in het park op de camping hebben gestaan met alle geluiden erbij die je snachts hoort, zijn we de volgende dag doorgegaan naar een groter park. Addo elephant national park. Een park met heel veel olifanten er in én leeuwen.

Op leeuwenjacht

Wij hebben onze zinnen gezet op het spotten van een leeuw, wat nog best lastig is. Alle roofdieren komen alleen snachts naarbuiten. Je mag pas vanaf half zes sochtend’s het park in. Dus wij stonden ook in Addo park op de camping en zijn als een van de eerste de volgende ochtend het park in gereden. Meteen op de plek af waar een gids ons had aanbevolen te gaan zoeken, en ja hoor! Bingo! Daar lag een leeuw op de weg. Echt zo spannend, ik voelde een knal adrenaline door me bloed stromen. Heel rustig er op afrijden en toen de auto stilgezet. Al grommend en brullend liep hij zo langs onze auto voorbij. Zo imposant en weinig onder de indruk van de auto’s, echt de koning van Afrika! Alle andere dieren rennen altijd weg van de auto’s.

Vroeg uit de veren, dat loont!

Na wat verder rijden zagen we hoe het zich loont om zo vroeg door het park te rijden. Alle dieren zijn nog bij elkaar en niet weggejaagd door de auto’s, en alle roofdieren zijn nog wakker. Opeens overal jakhalzen, een leeuw en schijnbaar zijn er ook hyena’s door anderen gezien. Wij hebben nog een rooikat voorbij zien speuren die we net niet op de foto kregen! De kans op het spotten van Cheetah’s, wat evengoed erg lastig is, is ook groter sochtend’s. Voortaan maar vroeg op dus!

Wij hebben zo een zin in de komende maand hier, we komen niet meer toe aan onze rust, aan ons boek en de blog schrijven moet ook even wat tijd krijgen want eigenlijk willen we geen seconde missen van onze tijd hier.

Dus, hopelijk tot volgende week! 😉

 

 

 

More Information»
Zonvakantie in Sri Lanka

Zonvakantie in Sri Lanka

Ella, Sri Lanka

February 12016

De tijd gaat eindelijk weer eens wat langzamer. We waren toe aan vakantie na India, vooral de laatste dagen hebben ons echt gesloopt.

We hebben ons hierom, de eerste week in Sri Lanka zo snel mogelijk geprobeerd te verplaatsen naar het strand. Lekker zonnen en golfsurfen aan de zuidkust. We moesten daarvoor nog wel wat kilometers afleggen.

Niet wat we dachten

Onze eerste indrukken van Sri Lanka waren nogal verbazend. We wisten niet dat dit land zo westers en modern is. De invloeden van de Nederlandse, Portugese en Engelse bezetters zijn duidelijk te zien. Zo zijn we als eerste hoofdbestemming aangekomen in Galle, waar een door de Nederlanders gebouwd fort staat. Nu vol met winkeltjes en cafe’s waar je voornamelijk pannenkoeken, hamburgers, bier en cappuccino’s kunt krijgen.

Sri Lanka is verder ook erg toeristisch, we hebben heel veel mensen ontmoet die hier voor een paar weken op vakantie zijn om de koude te ontvluchten. Onder de toeristen ook een aardig aantal Nederlanders.

Na een bezoekje aan het toeristische Galle met het fort, wat volgens Susanne doet denken aan Portugese kustplaatsen, zijn we verder naar de echte zuidelijkere kustplaatsen gegaan.

Eindelijk relaxen

Eindelijk even achterover liggen, heerlijk! Maar als je mij goed kent weet je dat ik dat maar een dagje volhoud. Er moet ook wel iets gedaan worden. Gelukkig is het surfen hier echt fantastisch, zoveel mooie spots voor alle niveaus. Denk aan plekken waar golfen van max een meter hoog en ondiep water, goed om het in te leren. Maar ook plekken met gevaarlijk heftige golven van 3 meter hoog die op de klippen klappen. Voor ieder wat wils.

Ik heb met Susanne geoefend op de beginnersplek, maar heb ook alle andere spots (ja ook die met die hoge golven) even uitgeprobeerd. Met wat adrenaline stoten, wat krassen op het bord en een geschaafde knie breng ik het er goed vanaf. Het was gaaf! Goed blijven staan is en blijft ontzettend lastig, en ik zal nog wel wat daagjes moeten oefenen om het echt onder de knie te krijgen.

Thee thee thee en bergen

Na een eerste week in het kader van alleen maar strand, zijn we doorgegaan naar de high lands. Het gebergte in het binnenland van Sri Lanka. Denk aan groene bergen, blauwe meren, dorpen op 2000 meter hoogte met overal uitzicht er omheen waar je via adembenemende treinritten dwars door de bergen en de theeplantages komt. Maar boven alles thee, thee en nog eens thee.

We zijn begonnen in Ella, een wederom toeristisch plekje in de bergen waar vanuit we een mooie wandeling hebben gemaakt. Dwars door de boeren akkers, op de heuvels en langs watervallen. Om vervolgens uit te komen bij een berg, deze te beklimmen en een mooi uitzicht als beloning te krijgen.

Ik ben er ziek van

Ik ben uiteindelijk na 12 dagen na mijn voedselvergiftiging van India nog steeds kwakkelend met mijn gezondheid. Buikkramp, zwakjes en veel waterdunne ontlasting. Het werdt maar eens tijd voor een dokters bezoekje. Ik heb in Ella van een plaatselijke arts o.a. anti-biotica, maagzuurremmers en pillen voor maagslijmvlies ontsteking gekregen. Ze wist het niet zeker maar de bacterie kon in de maag of de darmen zitten en met deze cocktail zou het goedkomen. Ik hoop het maar want ik was er wel echt klaar mee. Het vervelendste van alles is dat ik zwakjes was en ontzettend veel water moest blijven drinken om het vochtpijl goed te houden.

Met de zweeftrein

Na Ella zijn we via een treinrit naar een soortgelijk plaatsje geweest, genaamd Haputale. Bekend hier is Lipton’s Seat. Een uitzichtpunt in de theeplantages. De treinrit ging met een oude dieseltrein op een spoor wat de engelsen hebben aangelegd tijdens hun bezetting hier. Het spoor loopt dwars door de hoge bergen en komt soms tot hoogtes van wel bijna 2000 meter. Vanuit de trein lijkt het door de dieptes en uitzichten soms eerder alsof je vliegt.

A small step for Adam, a lot of steps for us…

Na Haputale hebben we nog een plaats bezocht van waaruit we Adam’s Peak hebben beklommen. Bovenop deze berg staat een voetafdruk in steen. Katholieken, christenen etc. geloven dat het de plek is waar Adam op aarde is gekomen, de eerste menselijke voetafdruk. De Boeddhisten geloven dat het de laatste voetafdruk van Boeddha is, voordat hij naar de hemel ging.

De berg op is een lang pad met 5500 traptreden, en duurt tussen de 2 en 4 uur. Wij hebben besloten om om 3 uur s’nachts aan onze klim te beginnen om op tijd te zijn voor de zonsopgang van 6:30. We hebben rustig wat thee gedronken onderweg en waren ruim een uur te vroeg boven. Eigenlijk helemaal prima! Rustig de tij om het bijzonere moment op je in laten werken. Om langzaam de zon op zien komen. Dat was wel even een mooi spiritueel momentje, echt een beloning voor zo een heftige klim.

Aan de achterkant van de berg kun je zien hoe de berg een schaduw achterlaat van een perfecte driehoek, honderden kilometers het land in tot aan de wolken, erg bijzonder. Daarna al die 5500 treden weer naar beneden. Stijve benen aan een welverdiend ontbijtje, en daarna een flink middag dutje.

Vergeet niet te genieten

We zijn onze laatste dagen in Sri Lanka waarschijnlijk weer aan de kust. Ik ga kitesurfen en Susanne wil nog wat verder doorbruinen, voordat ze zich op het strand in Afrika durft te laten zien of zo. De 4×4 camper voor afrika staat ook al geboekt. We zijn stiekem zo veel bezig met Zuid Afrika, dat we af en toe vergeten hoe mooi het hier is. Nog even een weekje genieten dus.

Tot volgende week weer!

More Information»
Onvergetelijk (af)scheid aan India
January 182016

De afgelopen week stond vooral in het teken van Varanasi. De voorstellingen die we voordat we aan onze reis begonnen hadden van India, matchen blijkbaar nog het meeste met deze stad. De stad waarvoor we door de spookverhalen een beetje bang waren geworden is uiteindelijk een van onze hoogtepunten geworden en hadden we nooit willen missen!

De reis naar Varanasi begon in een coupé van de nachttrein uit Khajuraho richting Varanasi, die voor 90% vol zat met toeristen. De eerste keer dat dit het geval was voor ons. Fransen, Spanjaarden, Italianen en Canadezen. Opvallend genoeg zoals al ook in de rest van India geen Nederlanders te bekennen. Wake up Nederland, India is de bom!

De wereld op zijn kop

We zijn vanwege goede ervaringen met de “Zostel” keten in Delhi, nu ook in Varanasi weer in dit hostel wezen slapen. Je betaalt er net iets meer voor maar krijgt er echt zoveel voor terug. Daar hebben we geen spijt van gehad. We hebben veel nieuwe vrienden gemaakt in het hostel, zijn 3 dagen lang constant in goed gezelschap geweest en hebben elkaar van alles laten zien.

Varanasi is echt bizar, in zoveel verschillende manieren. Deze stad zet je wereld op zijn kop. Van het grootste leed, gorigheid en stank tot de heerlijkste geuren, mooiste tradities, ambachtelijk bereidde heerlijke lokale specialiteiten en ik kan zo nog wel even doorgaan. Varanasi is een van de oudste steden ter wereld, zeker 2700 jaar. Ook komen veel verhalen en gebruiken uit het Hindoeisme en het Boeddhisme, religies die nogal met elkaar verwrongen zijn, hier vandaan of vinden hier hun oorsprong.

Het leeft, het sterft en het stinkt

We zijn onze eerste dag begonnen met het verkennen van de straten van Varanasi, en het uitproberen van wat goede restaurants en cafe’s in de omgeving. De lekkerste handgemaakte lassi (soort populaire yoghurtdrank) hebben we in Varanasi kunnen vinden. Wat ons verder opviel was dat er ontzettend veel gebeurt op de straat, er is veel leven en overal gebeurd wat. Helaas komt daarbij ook een grote hoeveelheid bedelaars, soms wat halfdode puppy’s of honden met een vergevorderde schurft of andere ziekte en ontzettend veel viezigheid, koeienpoep en afval.

Een van de gebruiken waar Varanasi misschien nog wel het meest bekend om staat zijn de crematies die hier plaatsvinden. Hindoeïsten geloven dat als je in Varanasi sterft en gecremeerd wordt je “Moksha” bereikt. Dit is zoiets als het in de hemel komen. Mede met het oog op verlossing van een anders oneindige cirkel van reïncarnaties, inclusief het leiden wat daar bij hoort.

Brandende lijken

Wij hebben de crematieplaatsen bezocht, en het gehele ritueel en alle gebeurtenissen die hier afspelen uitgelegd gekregen van een man die op deze plek werkzaam is. Bij een verbranding wordt het lichaam eerst gewassen in de Ganges. Het lichaam wordt besmeerd met een aantal ingrediënten. Vervolgens wordt het direct in doeken gewikkeld en versierd met bloemen en linten en op een houtstapel gelegd. De voeten en het hoofd steken nog uit en worden later boven op het vuur gegooid. Er brand een vuur op deze plek waar alle crematies mee worden aangestoken. Dit vuur brand al 3500 jaar volgens legende, en is geschonken door Shiva (een der belangrijkste goden).

De families staan over het algemeen toe dat toeristen op een afstand de verbrandingen bekijken, maar foto’s maken is er verboden. We hebben een aantal van de crematies van dichtbij kunnen zien, inclusief de uitstekende hoofden en voeten die op een gegeven moment van de stapel afrollen omdat het nergens meer aan vast zit. Wel even switchen hoor, maar toch voel je dat het hier de normaalste zaak van de wereld is en dat mensen gelukkig zijn om hun geliefden op deze plek een enkeltje richting hemel te kunnen geven.

Golddiggers

Een ander bizar feit wat ik heb meegekregen is dat het as van de lichamen wordt uitgezeefd door medewerkers hier. Dit is om te zoeken naar gouden tanden en sieraden. Het brengt volgens het geloof namelijk zeer veel ongeluk als de familie deze van het lichaam verwijdert voor, tijdens of na de dienst en is dus allemaal nog in het as te vinden. De opbrengst van het goud en de sieraden dient als het salaris voor de mensen die hier werken. Dat zijn constant ca. 45 mensen die hier in shifts werken. Er worden 24 uur per dag, 7 dagen per week lichamen verbrand. Gemiddeld ruim 300 per dag alleen al op deze plek.

Insider info

In het hostel heb ik, onder het genot van een biertje, de tweede avond besteed op het dakterras van het hostel. Hier heb ik onder andere een gesprek gehad met een vrouw die enkele maanden in Varanasi verblijft om een documentaire te maken voor het Youtube kanaal Vice. Vice staat bekend om bizarre verhalen aan de man te brengen op Youtube (klik hier). Zo had ook deze vrouw mij erg boeiende verhalen te vertellen over enkele wat minder direct zichtbare feiten van Varanasi, namelijk:

Lijketende priesters

Een ding wat mij het meest is bij gebleven is het verhaal wat ze vertelde over de groep “Guru’s” die zichzelf de “Aghori’s” noemen. Ze geloven dat alles is gemaakt door god, en daardoor god ook overal in te vinden is. Zelfs in poep, of in een lijk. Om hunzelf te bewijzen dat ze het goddelijke eren (en andere religieuze redenen), eten ze soms dit soort ongehoord walgelijke dingen.

Ze mogen daarbij legaal lijken uit de Ganges vissen (niet alle lijken worden verbrand, zodirekt daarover meer) om te gebruiken in hun rituelen. Ze worden het makkelijkst gespot door s’nachts over de crematieplaats te lopen. S’nachts komen ze veelal naar buiten en bevinden ze zich hier. Ze lopen in zwarte kleren en besmeren zich met as van de lijken. Lees meer over de Aghori’s op wikipedia, klik hier.

Onverbrande lijken

Een ander verhaal wat ik van de vrouw heb gehoord, maar daarna nogmaals van de medewerker bij de crematieplaats, is dat bepaalde mensen niet mogen worden verbrand. Dit is om religieuze redenen. Hieronder vallen o.a. kinderen onder de leeftijd van 13, zwangere vrouwen, mensen die om het leven zijn gekomen door lepra of een beet van een cobra. Deze mensen worden in een doek gewikkeld, tezamen met wat stenen om het zinken te verwezenlijken. Het gebeurt natuurlijk onherroepelijk dat deze lichamen een keer boven komen drijven. We hebben ook toeristen gesproken die een lichaam hebben zien drijven tijdens een boot tripje.

Een boot tripje over de rivier des doods

Niet nadenkend over wat zich er onder ons moest bevinden hebben we een boottrip gemaakt over de Ganges bij zonsopgang. Het was het eerste uur mistig, pas toen de zon goed op was en het begon op te warmen konden we wat zien. Er was toevallig net deze ochtend een festival/speciale dag waardoor meer mensen dan gebruikelijk zich gingen wassen bij de Ganges. Ze spoelen er zelfs hun mond mee, want voor hun wordt dit water als heilig beschouwd. Echt goor als je bedenkt wat er aan ontlasting, vieze kleren en vooral lijken in deze rivier liggen. We hebben uitleg gekregen over de rituelen, de trappen waar mensen baden (ghats) en gehoord over bepaalde gebouwen langs het water.

Vliegerfestival

Ja, inderdaad, nog een festival. Er schijnen in Varanasi enkele honderden festivals plaats te vinden per jaar dus er is altijd wat te zien. Toen wij er waren was er het vlieger festival. Op alle daken (ja echt, ALLE) stonden jongens, meisjes maar ook mannen en vrouwen met éénlijns vliegertjes van crêpe papier te vliegeren. De hele lucht was er zwart van. Vanuit het hostel werden er ook vliegers verzorgd en hebben we het even geprobeerd. Nog best lastig zo een éénlijns vliegertje in de lucht houden, daar zit een bepaalde techniek achter.

Tijd om te gaan… of niet?

Terrordag 1:

En toen was het tijd om India te verlaten. Als wij eens wisten wat voor drama ons te wachten stond toen wij in de trein terug naar Delhi stapten om ons vliegtuig te halen…. We hadden weer leuk gezelschap van een knettergekke canadees met een reisgitaar en bizarre verhalen. Pas toen we na een gezellige avond kletsen gingen slapen kregen we het er van langs: om 1 uur s’nachts holde ik naar het toilet en kwam er pas 6 uur later weer vanaf. Behoorlijk ziek, hoofdpijn en helemaal leeggestroomd aan beide kanten op trillende benen terug gestrompeld en nog 2 uur kunnen slapen. Toen kwamen we 2 uur te laat aan op Delhi. We hadden nog nooit zoveel vertraging gehad met de trein. De taxi genomen naar het vliegveld, we hadden nog steeds ruim 1.5 uur voordat het vliegtuig vertrok toen we aankwamen op het vliegveld, dus we dachten dat het wel goed zou komen. Dus niet.

Bij de incheckbalie waar een gigantische rij stond, met ook veel schreeuwende en boze mensen, hebben we aan een medewerkster gevraagd of wij de rij mochten passeren omdat we anders onze vlucht zouden missen. Ze vertelde dat het wel goed zat en dat we moesten aansluiten. Daar een half uur in staand kregen we opeens te horen dat inchecken niet meer mogelijk was en dat we onze vlucht hadden gemist. Nog van alles geprobeerd inclusief een niet-luisterende maar vooral schreeuwende manager aanspreken. Dus wij moesten 50% van een nieuw ticket betalen voor de volgende dag. Dit alles nog steeds met een misselijke maag en zonder veel voeding in ons systeem. Een heftige dag. Ook van het vliegveld afkomen mocht niet, zonder escorte. Van dit protocol was de helft van het personeel niet op de hoogte dus ook voordat we uit het vliegveld waren waren we al weer een uur verder. Feel the frustration?

Terrordag 2:

Enfin, volgende dag naar het vliegveld na een veel te dure hotelovernachting dichtbij. Komen we, deze keer 3 uur van tevoren, aan bij de incheckbalie. Weer zo een ongeorganiseerd zooitje. Er zat geen schot in, het was er zo druk dat veel mensen dreigden hun vlucht te missen en steeds werden voorgelaten, in tegenstelling tot ons de dag ervoor. Toen we eindelijk wel aan de beurt waren was er iets mis met ons nieuwe ticket (foutje aan de ticketbalie van de dag ervoor, goh) en moesten we naar de ticket counter om hem opnieuw te laten afdrukken met een ander nummer of zo?? Alweer 2 uur nadat we aangekomen waren waren we eindelijk in de tax-free zone. Onze tip: vlieg NOOIT met Air India, en neem echt 3 uur voor het inchecken op Delhi in acht!

En de na trap:

En wat denk je? 4 uur vertraging op onze vlucht, pas bekend toen we al aan de incheckbalie stonden. Hadden we dat de dag ervoor nou gehad, de ironie. Dat betekende dus ook in Sri Lanka pas veel te laat aankomen en een dure taxi moeten nemen in plaats van de goedkope shuttle bus. De hele reden dat we dat vroege ticket in eerste instantie hadden geboekt.

We zijn gelukkig klaar met dit avontuur. We kunnen ondanks deze heftige twee laatste dagen met ontzettende veel voldoening en nog wat buikpijn die wel overgaat terugkijken op een ontzettend bijzondere 7 weken. We zouden het iedereen willen aanbevelen! Écht waar!

Tot volgende week, groetjes vanuit het heerlijk warme, zonovergoten Sri Lanka. Nu we net uit India komen is dit Azië voor puppy’s (beginners)!

More Information»
Koken, cultuur en Kama Sutra
January 122016

Als we zo bezig zijn met het opmaken van weer een blogpost schrik ik weer van hoeveel we gedaan hebben in slechts één week. Ondanks dat we ook veel dagen hebben gepoogd uit te slapen en uit te rusten, hebben we toch weer zoveel meegemaakt. Even flink wat cultuur opgesnoven, en ons wenslijstje vrijwel helemaal afgestreept.

Pushkar

We zijn begin van afgelopen week aangekomen in Pushkar. We hebben ons 4 dagen gegund om hier te “hangen” en relaxte dingen te doen. Het stadje heeft een sereniteit over zich heen die moeilijk te beschrijven is. Legende is dat het heilige meer in dit dorp, een van de heiligste plaatsen in India, hier ontstaan is nadat Shiva (een der belangrijkste Hindoe goden) hier een waterlelie heeft neergelegd.

Elke ochtend werden we gewekt met Bhajan muziek wat door de straten galmt. Bhajan is muzikale verheerlijking van de goden. Zeer aangename rustige muziek met typische Indiaase klanken.

Mensen komen vanuit heel India op pelgrimtocht om te baden in het heilige water van het meer in Pushkar.

Heerlijk eten

Verder was het eten in Pushkar heerlijk met ietwat westerse invloed, maar dan goed uitgevoerd. Dit in tegenstelling tot de meeste uitvoeringen van westerse gerechten waar dan ook in Azie.

We hebben in Pushkar ook besloten om een kookcursus te doen. Wij zijn zoals jullie waarschijnlijk weten nogal fan van deze keuken en willen graag wat meepikken van de geheimen uit India, zodat we nog beter onze curry’s zelf kunnen maken. Het was een heerlijke ervaring, en erg leerzaam. De manier waarop de Indiërs het doen is toch wel heel anders als de recepten op internet voorschrijven. Een stuk simpeler, maar zeker niet minder lekker. Dat maakt het voor ons dan ook een stuk toegankelijker om wat vaker Indiaas op tafel te gaan zetten in de toekomst. Jullie zijn bij deze alvast van harte uitgenodigd!

Liefdesverdriet

De tweede stop afgelopen week was Agra. We hebben weer een nachttrein gepakt en na een relaxte nacht slapen in een luxere klasse kwamen we al vroeg aan. We hebben de eerste dag gespendeerd aan het bekijken van Agra fort, en de tweede dag hebben we zo vroeg mogelijk een bezoek gebracht aan, jawel, de Taj Mahal.

Misschien nog wel bijzonderder dan dit bizar mooie gebouw, is het verhaal er achter. Nadat zijn vrouw overleed tijdens de bevalling van hun 13e kind, heeft Sjah Jahan uit liefdesverdriet de Taj Mahal als graftombe laten bouwen voor zijn vrouw Mumtaz. De bouw duurde ruim 20 jaar. Slechts 5 jaar na voltooiing van de Taj Mahal werdt Sjah Jahan door zijn zoon gevangen genomen. Zo kon hij zijn laatste jaren zijn eigen creatie alleen nog bewonderen zo een kilometer verderop vanuit zijn cel in Agra Fort. Hij kwam pas weer bij haar toen ook hij stierf en werd bijgelegd in de Taj Mahal.

Vernietigende hebberigheid

Omdat Agra verder niet veel te bieden heeft zijn we na ons bezoek aan de Taj Mahal vrijwel direct doorgereden naar het treinstation en hebben we de trein gepakt naar Khajurao, waar men de Kama-Sutra tempels vind.

In de reisgidsen staat al dat je in Khajuraho lastig gevallen zult worden door verkopers, restaurants en tuk-tuk chauffeurs, meer nog dan in andere steden. We hebben dit de afgelopen dagen vol op meegemaakt en het is echt zelfvernietigend gedrag voor dit dorp. Alle toeristen klagen erover en het verpest echt de ervaring.

Mexico in huis gehaald

We hebben desondanks ontzettend leuke vriendschappen opgedaan hier. Onze hostel eigenaar Faheem vertelde dat hij gek is op mexicaans, en we hebben dan ook geprobeerd om met de beperkt verkrijgbare ingredienten hier in dit kleine afgelegen plekje “chicken enchiladas” te maken. Het is nog aardig gelukt ook! Super leuk om te zien hoe groot ogen kunnen worden als een Indier voor het eerst in zijn leven Mexicaans proeft.

Lokale gewoontes proeven

Ik heb in ruil hiervoor leuke avonden gehad met veel whisky, illegale stookwijn gemaakt van cactusbloemen en andere lokale drankjes en gerechtjes. Ik ben ook mee geweest met de Hostelbaas naar een buurman, waar gokspelletjes gedaan werden om geld. Zo heb ik kunnen zien hoe er complete dag salarissen werden vergokt met stomme spelletjes. Erg bijzonder om te zien. Ik voelde me even een echte Indier.

Het kaste-systeem

We hebben in Khajuraho een dagtrip gemaakt met Raul, een jongen die we hebben ontmoet bij het station. Hij vertelde ons hoe dit dorp nog steeds gebruik maakt van het Kaste-systeem. Dit zijn concrete bevolkingslagen. De laagste kaste zijn de schoonmakers, poepscheppers bedelaars e.d., de derde kaste zijn de landwerkers en simpele arbeiders, de tweede kaste de handelaren, chauffeurs en ondernemers en de hoogste kaste de heiligen en priesters.

Alle kastes leven gescheiden in het dorp, hebben een eigen waterput, ziekenhuis en een eigen tempel.

Je kunt aan de straten in Khajurao zien in welk deel je je bevind. Zo heeft de hoogste kaste brede straten, ons viel op dat mensen graag op een motor rijden en dat ze een dikke buik hebben. Het woongedeelte van de laagste kaste bestaat uit smalle steegjes vol koeienpoep, de huizen zijn grauw afvallig en vies.

Dankjewel, India

We hebben in het dorp ook een school bezocht, welke voor het grootste gedeelte wordt gefinancieerd door een Nederlands fonds en geheel afhankelijk is van donaties. De school geeft de arme kinderen in de hele wijde omgeving een kans op een toekomst via gratis onderwijs. Sinds de school er is (nu ruim 10 jaar) is de kinderarbeid in het dorp met 80% afgenomen.

Wij geven nooit geld aan bedelaars aangezien dit juist bedelen en armoede in de hand werkt. Zeker omdat bedelen vaak wordt gestuurd vanuit georganiseerde misdaad. We hebben wat geld gereserveerd om aan de school te geven in plaats van aan de bedelaars om zo positiever bij te kunnen dragen aan een lage termijn oplossing. Wij vonden dit een mooi gebaar om India, een van landen met de grootste armoede, op deze manier te bedanken voor haar gastvrijheid nu we bijna vertrekken.

Homerun!

Na de dagtrip kwamen we weer bij het hostel. Faheem, de hosteleigenaar, heeft ons uitgenodigd om een potje cricket te spelen met wat locals. Ook Susanne en ik hebben even een balletjes geslagen. Het is een soort versimpelde versie van honkbal.

Heilige porno!

De volgende dag was het tijd voor het bezoek aan de Kama-Sutra tempels. Khajuraho staat hier bekend om. Het is erg bijzonder om op een plek waar normaal respect en integriteit verwacht wordt complete orgies in de muren te zien. Er zit zelfs een afbeelding waarbij een paard wordt betrokken bij. De betekenis erachter is ons uitgelegd. Lang verhaal kort is liefde en seks een daad om dichter bij god te komen, en wordt op deze tempels ook afgebeeld om vruchtbaarheid te bevorderen.

En nu, de fik erin

Als laatste bezoek aan India gaan we vanavond richting Varanasi. Spannend. Het schijnt een van de heftigste ervaringen te moeten zijn van Noord India. Drukte, viezigheid en brandende lijken in rituele crematies. We gaan het meemaken. Als we de volgende week schrijven zijn we net heerlijk aangekomen in Sri-Lanka als alles goed gaat.

Bedankt voor het lezen, we doen het voor jullie!

Kus van ons.

More Information»
Het rood van Rajasthan

Het rood van Rajasthan

Mount Abu, India

January 42016

In Rajasthan, de provincie waar we ons nu voor de 2e week in bevinden beleven we met kleurrijke natuur, rode avondgloed, eten wat knal rood staat van de chilli (het pittigste eten tot nog toe) en het rood van de romantiek.

Noord India

Toch, Noord India, het is nog steeds druk en chaotisch. De grote steden laten ons vaak na met dezelfde indrukken; herrie, viezigheid, bedelaars, stank en rommel. De toeristische attracties zijn vaak overvolle tempels, forten en kastelen die we nu ook al wel gezien hebben. Dan wordt je juist in de grote steden ook nog wel eens belazerd bij het afrekenen terwijl het zo overduidelijk is. Dat het gewoon recht in je gezicht gebeurd.

Enfin, we zijn weer even uit gezeikt. De mix van gevoelens die je hier op doet is in ieder geval behoorlijk breed.

Wij houden het liever op de wat kleinere plekken, zo hebben we deze week kunnen ontsnappen aan de drukte op Mount Abu. We zijn vanaf Jaisalmer met de trein die kant opgekomen.

Mount Abu

Mount Abu is een voor de middenklasse Indiërs een populaire vakantiebestemming. Het is de hoogste berg en enige bergstad in Rajasthan. De berg is bekleed met groen bos waar dieren zoals de eekhoorn, beer, antilope en zelfs een enkele keer een leopard in voorkomt (onze gids spot ze maandelijks).

Tijdens de treinrit richting deze plek hebben we geprobeerd een hotel te vinden. Maar de goedkoopste kamers waren ruim 40 euro en veel hotels zaten vol. We hebben vervolgens nog enkele hotels gebeld en kregen te horen dat ook deze allemaal vol zaten. Op goed geluk (en met enige spanning) zijn we maar met een taxi vanaf het station langs de hotels gaan rijden. Bij een van de hotels waar ik ook naar gebeld had, en die door de telefoon heeft aangegeven vol te zitten, bleken ze toch een kamer te hebben. Welkom in India… Wij blij, maar 12 euro per nacht, op een superlocatie in een super kamer.

Mount Abu leent zich ook voor een fantastisch uitzicht, en een super mooie zonsondergang. De eerste dag zijn we naar een sunset point geweest, en konden daar samen met de rest van alle Indiers op Mt Abu massaal genieten van een zonsondergang. Geen romantische locatie.

Trekking op Mt. Abu

Eerder op de dag hebben we een leuke man ontmoet die bijzonder goed Engels kon spreken. Hij heeft ons een en ander verteld over Mt. Abu en vertelde dat hij de #1 trekking guide was op tripadvisor voor dit gebied. Wij wilden graag de dag er na een volle dag trekking doen en hebben het meteen met hem vastgelegd.

De trekking was pittig. Susanne heeft weer een paar keer de panic button moeten ontwijken en is echt super stoer langs afgronden omhoog geklommen zonder één zucht. Als je dat vergelijkt met maar een paar jaar eerder, wow!

Het uitzicht is mooi… zo mooi…

Aan het einde van de dag hebben we een fantastisch mooie sunset kunnen bewonderen… En toen ging ik op mijn knieën en vroeg:

“Na al die mooie zonsondergangen en uitzichten weet ik een ding zeker:

Geen uitzicht is mooier dan een uitzicht op een leven samen met jou, wordt jij mijn vrouw?

Wil je met me trouwen?”

En ze zei JA!

Fantastische dag

We hebben verder zo een fantastische dag gehad. De gids “Andy” heeft ons veel verteld over de natuur, de planten en dieren en de rituelen en tempels waar we langs zijn gelopen. Zo ook over een jongetje die we in een tempel troffen, die vanwege het Hindoestaanse geloof bestempeld is als guru in wording (zoiets zien ze in de sterren ofzo?). Hij is op zijn derde weggehaald bij zijn familie en moet nu weg van iedereen zijn leven leiden in deze tempel. Zie een van de foto’s onderaan waar ik, samen met een jongetje in kleermaker zit op sta.

Ook heb ik eindelijk wat meer kunnen leren over het geloof. Wie Shiva, Ganesh en Kali zijn en wat alle beeldjes en rituelen waar ik al 4 weken naar kijk precies betekenen.

Thuis bij de mensen thuis

Omdat we zo een leuke dag hadden met Andy, en dat gevoel wederzijds was, werden we uitgenodigd om bij hem thuis een traditioneel Rajastaans ontbijt te komen eten de volgende ochtend. Super leuk! We hebben op die manier ook eens kunnen kijken in het dagelijks leven van een Indiase familie. Iedereen had een eigen slaapkamer, maar ze wonen samen met broers en zussen en oma. Opa was 3 jaar eerder overleden aan een herseninfarct. Zo werd ons ook verteld hoe de hele familie heeft moeten betalen voor de zorg van opa terwijl hij in het ziekenhuis lag en hoe dat heftige financiële gevolgen heeft gehad voor de hele familie.

Knallend Nieuwjaar

Na Mt. Abu zijn we op aanraden van veel Indiers naar Udaipur geweest. Een iets minder drukke stad die misschien iets weg heeft van Venetië. De stad is gebouwd rondom meren, met grote paleizen aan het water. We zouden hier oud & nieuw vieren. Lekker even een knalfeest tussen het grotere publiek.

We hebben dat geweten. Sjonge jonge. We hebben dus een feest gevonden op internet, in een soort paleis. Maar blijkbaar waren wij de enige toeristen die creatief genoeg waren om echt een commercieel feest uit te zoeken. We waren de enige toeristen/niet-indiers in een publiek met +2000 man. Wat een storm aan aandacht. Gelukkig hadden we al snel een soort vriendengroepje waar we in terecht kwamen, en die ons een beetje in bescherming namen. Later kregen we ook een persoonlijke bewaker vanuit de beveiliging die bij ons in de buurt bleef.

Het was evengoed een bijzonder leuke avond, en we hebben weer een ander stukje India gezien. Allerlei gekke dansjes geleerd, veel gekletst en heerlijk gegeten. Onvergetelijk!

In Udaipur hebben we nog puf gehad om een stadspaleis te bezoeken, en te kunnen zien hoe de adel leefden in vroegere tijden in dit kasteel. Het was alleen onbehagelijk druk en voor het zien van wat vergeelde schilderijen van 400 jaar oud moest je soms 5 minuten in de rij staan. Dat is weer die drukte van de stad die je overal hebt in Noord India.

Terug naar de rust

Na Udaipur hebben we het weer even wat kleiner en rustiger opgezocht. We zijn nu in Pushkar. Een van de heiligste plekken in India. Dit dorp is gebouwd om een meer wat volgens legende door Shiva is gecreëerd door het neerleggen van een lotus bloem op deze plek. Mensen komen hier om te baden in het heilige water, en om bloemoffers te doen.

Wij komen hier vooral om te chillen en te niksen. Wat er op ons pad komt zien we de komende dagen in dit bijzondere plaatsje. En jullie horen het volgende week!

More Information»
Een Indiaas pak rammel!

Een Indiaas pak rammel!

Jaisalmer, Rajasthan, India

December 282015

Wat een klap kregen wij, toen we uit ons vliegtuig de stad Delhi in stapten.  Je kunt het jezelf zo vaak laten vertellen, maar je kunt je er nooit op voorbereiden dat is één ding wat we nu zeker weten. We hebben dingen gezien die een gevoel bij je los maken wat je niet kunt plaatsen, maar het is niet een stad voor ons.

Delhi drama

We zijn begonnen met het proberen van het vinden van ons van tevoren geboekte hostel. Het zou op loopafstand zijn van de metro, maar helaas konden wij niet uitvinden hoe we aan de andere kant van ht station konden komen. Meerdere mensen aangesproken, maar allemaal sturen ze je een andere kant op en sommige proberen je direct te zwendelen. Gelukkig ervaring genoeg om dat snel door te hebben en weg te lopen. Uiteindelijk zijn we maar met een tuk-tuk naar ons hotel gegaan, wat met het verkeer in Delhi zelfs langer duurt dan lopen.

Tijdens het lopen in Delhi tijdens ons verblijf hebben we mensen met vreselijke gezwellen, aandoeningen en weet niet wat gezien. Poep, afval etc. Midden op een drukke straat trekt een zwerver, waar het straatleven hier voor zeker 20% uit bestaat, gewoon haar rok omhoog en begint voor je neus op straat te urineren. Nee, we wilden hier niet lang blijven.

Een wereldwonder in Delhi

We hebben de dag na aankomst gereserveerd om wat sightseeing te doen. We zijn naar de Akshardam tempel geweest. Dit is een recent gebouwde tempel (2005 geopend) en de grootste hindoe tempel van de wereld. Ze is heel populair en we moeten zeggen dat we na al die honderden tempels die we gezien hebben, deze echt de allermooiste is. Een raar idee, de tempel is ontzettend gigantisch en ligt aan de rand van de stad, in een prachtige tuin. Op slechts honderden meters afstand van alle armoede en terreur waar Delhi uit bestaat.

Maar hier niet, een serene rust. Perfectie. Elke grasspriet is op de millimeter gelijk. En dan de tempel zelf, elke centimeter van elke muur zit vol detail wat bijdraagt aan een onvoorstelbaar tempelcomplex. Het zit vol standbeelden van gigantishe olifanten, die vechten tegen leeuwen, met vlammen en vuur en vliegende goden er omheen. We hebben onze ogen uitgekeken.

Het mooiste aan Noord India

Heb ik al verteld dat het mooiste wat India te bieden heeft bijna op elke 10 meter van de straat te vinden is? De Indiaase keuken. En het Noord Indiase eten wat we nog vol op aan het ontdekken zijn is bijna net zo lekker als het zuidelijke eten. (Voorlopig oordeel) En flinke lijst van nieuwe curry’s om te proberen. Wij kunnen onze lol niet op!

Herrie, gespuug en gesmak

In het woordenboek zal je vast het woord “geluid” vinden, en ook het woord “overlast” ongetwijfeld. Maar combineer die twee woorden niet. Geluidsoverlast? Nooit van gehoord. Iedereen schreeuwt hier dag en nacht. Hoe harder de toeter hoe beter, en hetzelfde voor de uitlaat en het motorgeluid. We worden er af en toe helemaal gek van want je schiet zo hard uit je sloffen als er iemand vlak achter je keihard op een opgevoerde toeter ramt.

Dan is er nog het fatsoen van de Indiërs. Dat is hier anders gedefinieerd namelijk. Mensen hoesten, spugen, kwatten, gorchelen en roggelen er lekker oplos. Een boer na het eten? Gooi het er uit. Ongegeneerd. Heel apart om tussen te zitten, en soms behoorlijk onsmakelijk. We konden ook onze lach écht niet meer inhouden toen een jongen in de trein echt super-super hard zat te smakken gewoon eten zonder je lippen te gebruiken of zo… Ik doe het hem niet eens na, heel apart.

Terror in de trein

Aan het einde van onze dag hebben we vanuit ons hostel de trein richting Jaisalmer genomen. We konden aangezien het nu het feestseizoen is geen andere kaartjes krijgen dan de sleeper class. Dit is een treinklasse de geen A/C of verwarming heeft. We wisten niet dat het zo ontzettend koud zou worden in de trein, we hebben er de hele nacht niet om kunnen slapen ZO koud. Ondanks dat alle stoelen genummerd en op naam staan, en het naar ons idee dus nooit te druk kon zijn in de sleepers, was dat het wel. Op een bepaalde manier konden arbeiders tot 9 uur savonds ook in de trein zitten. Het was zo ontzetten druk in de trein tot 9 uur savonds dat een verborgen claustrofobie bij ons los kwam. Overal waar mensen konden staan zitten of hangen, waren mensen. Vreselijk… Brrr…

Aan alles komt gelukkig een einde, en na een verschrikkelijke rit waren we in Jaisalmer. De gouden stad. Jaisalmer licht in de woestijn en wij waren er in de winter. De seizoenen lopen hier gelijk met Nederland. Winter in Jaisalmer betekent een aangename 27-33 graden overdag en rond de 4 graden s’nachts.

Crazy Abu

We zijn naar Jaisalmer gegaan om kameel te rijden tijdens kerst. We hebben n.a.v. een tip van een eerder ontmoette backpacker gekozen om bij Abu Safari te slapen en de kameeltocht te doen. En de jongen had gelijk, wat een mafkees, die Abu. We werden gratis opgehaald bij het treinstation, en toen we aankwamen kwamen meteen de one-liners er al uit.

  • No hurry, no wurry. No chicken, no curry.
  • … is life, life is … (je zet een woord op de puntjes wat je goed dunkt)
  • Yiggy, yiggy, on a camel  OH-MY-GOD!

Bhang lassi, een in Jaisalmer legaal te krijgen yoghurtdrankje met een flinke dosis wiet kwam ook veel voor in de verhalen. Als je op een kameel rijdt en een bhang lassi neemt dan veranderd het in een vliegend tapijt. Etc.

Camel safari

Toen was het de dag voor kerst, kerstavond zouden we tussen de kamelen in de woestijn zitten. De kameelsafari was een grote grap, we hebben ontzettend gelachen. Wat een mooie dieren zijn kamelen. Ze doen wat ze zelf willen en schreeuwen vooral heel hard als de baas ze aan het werk zet, of het zadel optuigt. Zo ben ik tijdens de kamelenrit een tiental keer dwars door bosjes en bomen gereden, en stopte mijn kameel, genaamd Raju, waar het hem goeddunkte. Voornamelijk om even lekker uitgebreid te fijnproeven van de lokale bebossing. Ze lopen elkaar keihard te pesten door even lekker hard in de billen te bijten van de voorloper etc.

Na onze slechte nacht in de trein en een niet al-te-goede eerste nacht in het gehorige hostel van Abu hebben we met een frisse 4 graden buiten in de woestijn in de open lucht geslapen. De dag er na zijn we terug gelopen naar het startpunt van de rit. Die laatste nacht was wel de druppel want we zijn nu alle twee lekker verkouden en aan het hoesten.

De kapper, India style

De dag na onze kamelen avontuur ben ik nog even naar de kapper geweest. Ik verheug me er al op sinds India op de planning staat, aangezien de kapper in India nog al een bijzondere behandeling kan uitvoeren. Zie onderstaand filmpje, dat zegt genoeg.

Kerstdiner met stokjes

We hebben de nacht er na doorgebracht in een wat comfortabeler hotel in Jaisalmer met een beter bed. Dat hadden we even nodig. We hebben 1e kerstdag hier gevierd, en hoopten om ergens in de stad iets van een kerst diner bij te kunnen wonen. Helaas kennen ze in Jaisalmer geen kerst omdat er geen christenen wonen en leeft het alleen onder toeristen. We konden nergens iets vinden en waren bang dat er dit jaar geen kerst in zat voor ons. Susanne had voor de eerste keer écht even heimwee. Gelukkig organiseerden ze bij puur toeval bij ons in het hotel wel een kerst diner.

Alle aanwezigen waren koreanen, heel apart. Dat we een kerstdiner met stokjes zouden eten hadden we nooit verwacht! Wij hebben als bijdrage aan de avond een gluhwein verzorgd. Ze kenden het niet en vonden het allemaal ongelofelijk lekker en bijzonder. We hebben weinig gecommuniceerd, want het overgrote deel van de avond werd er koreaans gesproken. Alsnog hadden we een leuke avond.

Mount Abu

Na ons avontuur in Jaisalmer zijn we doorgereden met de trein naar Mount Abu. Een stad met een bergmeer en veel mooie natuur, ontsnappen uit de drukte van Noord India. Onderweg er naartoe hebben we geprobeerd een hotel te vinden. Maar door de drukte van de feestweek die ook in India aan de gang is waren er geen goedkope hotelkamers te vinden. Alles afgebeld, alles vol. Pas vanaf 50 euro, dat is wel 3 tot 4 maal zo duur als wat we gewend zijn.

We hadden er flink de pest in. We hebben maar geen boeking gemaakt en op goed geluk gehoopt dat we een hotel konden vinden. De taxi chauffeur heeft ons langs wat door hem aanbevolen hotels gereden. Nu zitten we voor 10 euro per nacht midden in het centrum. Zijn wij even blij dat we niet online hebben geboekt. De taxi chauffeur natuurlijk zeer dankbaar, en even beloond met een dikke fooi J

We zijn hier gisteren aangekomen en gaan vandaag voor het eerst zien wat we hier allemaal kunnen beleven. Daarna gaan we India-style oud en nieuw vieren in de grote stad. Het is en blijft één groot avontuur.

Alvast een goed uiteinde!

Tot volgende week!

More Information»
Hampi, spiritualiteit en geschiedenis
December 212015

Er zit weer een week op met wat bijzondere momenten. Het zijn allemaal grote verrassingen, omdat we ons weinig hebben ingelezen en vooral tips van mede-reizigers volgen om ons te laten leiden door India.

De geschiedenis van Hampi

We zijn de afgelopen week naar Hampi geweest, en ondanks dat we ons weinig voorbereiden en on-the-spot pas beslissen waar we heen gaan stond Hampi wél op ons lijstje van must-do’s. Hampi is tot ruim 450 jaar geleden de hoofdstad geweest van het eeuwenoude, grote en machtige keizerrijk genaamd Vijayanagara, en was een van de grootste rijkste steden tijdens haar hoogtepunt. Het was een gelovig volk, want in het gebied rond Hampi liggen ruim 3000 monumenten, ruïnes en tempels uit dit tijdperk. Het geloof is er nog steeds zeer aanwezig en enkele van de heiligste plekken uit het Hindoeïsme vind men hier. Zo is er de geboorteplaats van de apen god “Hanuman” welke zeer belangrijk en bekend is in het geloof.

Bijzonder landschap

Verder is ook het landschap adembenemend. Het lijkt alsof het door mensen is gemaakt omdat het bijna onmogelijk lijkt dat moeder natuur zulke bergformaties kan doen ontstaan. We hebben in Hampi dagelijks genoten van de ambiance, de rust en de uitzichten over de landschappen bij zonsondergang. Veel bezoekers van Hampi, dikwijls in de vorm van hippies, blijven hier soms weken om te niksen of in rust hunzelf terug te vinden middels meditatie en/of de nodige verdovende middelen.

Wij hebben in Hampi, na aankomst eerst een hostel gezocht. Het hostel wat we op het oog hadden was helaas vol dus moesten we improviseren. Gelukkig kwam een oprecht vriendelijke jongen van onze leeftijd ons tegemoet toen we de weg vroegen. Hij gaf aan dat het hostel wat we als tweede optie hadden over-priced was. Hij bood ons een alternatief wat op enkele minuten loopafstand was en wat we inderdaad een erg leuke plek vonden met veel sfeer en voor de helft van de prijs van ons eerdere plan.

Het monster onder je bed

Hampi is een vochtige ietwat tropische plek, dus de nodige visite hebben we op onze kamer gehad, ik heb nog nooit in het echt zulke grote spinnen gezien, wow. Susanne was daar vooral erg content mee, dus vanaf de eerste spotting  was er een dagelijkse gedetailleerde inspectie van onze kamer uitgerust met een plee-borstel als wapen voordat we te bed konden.

We hebben op de eerste dag in Hampi lekker rondgelopen en de sfeer opgesnoven. De volgende dag waren we helemaal uitgerust van de reis. We hebben onze nieuwe belgische vrienden Sarah en Remco, die we in Goa hebben ontmoet gesproken via internet en afgesproken dat we elkaar weer zouden spotten voor een dagtrip door Hampi.

Trippen

Met z’n 4 en de chauffeur in de krappe Tuk-Tuk hebben we die dag de ruïnes van heel veel tempels, paleizen en andere gebouwen uit de geschiedenis van dit gebied bewonderd. Het was een gezellige dag met veel gelach en gezelligheid. Tussentijds hebben we de geschiedenis van Hampi bewonderd en de nodige foto’s gemaakt. We hebben de dag afgesloten met het bekijken van de zonsondergang in een tempel waar 24 uur per dag word gezongen aan de goden. Muzikaal en barmhartig als we zijn hebben we de zangers een muzikale begeleiding gegeven met de kleine instrumentjes (soort mini-bekkens) die hier ter beschikking aanwezig waren.

Eeuwenoude spiritualiteit

De derde dag in Hampi hebben we achtereenvolgens eveneens met onze Belgische vrienden en een gids wat watervallen bezocht en genoten van de afkoeling van het veel te warme weer.  Vervolgens zijn we in Hampi zelf nog naar een van de weinige in gebruik zijnde Hindoeïstische tempels wezen kijken. De vele rituelen die hier constant plaatsvinden zijn indrukwekkend. Zo offeren mensen eten, zoals kokosnoten en bloemen aan een god naar keuze. We hebben onszelf in het hart van de tempel laten zegenen door een heilige (en de bekende rode stip op het voorhoofd ontvangen). En tenslotte als absoluut hoogtepunt zijn we nogmaals gezegend door Lakshmi, de heilige olifant die in deze tempel leeft.  Hierna hebben we onze Belgische vrienden voorlopig vaarwel gezegd en zijn Susanne en ik romantisch voor nog zo een mooie zonsondergang gaan zitten.

De laatste dag hebben we een scooter gehuurd en zijn we naar wat afgelegen tempels geweest. Hieronder een der belangrijkste tempels die gebouwd is boven op een berg, op de plek waar de apen god “Hanuman”geboren zou zijn. De tempel was 650 traptreden in de hitte omhoog, maar ook hier was het het uitzicht weer meer dan waard. En met de nodige toejuichingen “Jairam! Sriram!” van mede bezoekers een leuke wandeling omhoog.

Raar volk, die Indiërs

Het Indiase volk blijft ons verbazen, de meest bizarre dingen overkomt je. Zo heeft een man gevraagd of ik zijn hand wilde vasthouden wat in ieder geval niet-seksueel bedoeld is in India aangezien mannen vaak handen/armen om elkaar heen slaan als vriendschappelijk gebaar. Ook is mijn oor totaal uit het niets even schoongemaakt op het strand terwijl de man laat zien hoe er onrealistisch volle ladingen oorsmeer uit komen en tovert een man een levende krekel uit iemands oor. Waarschijnlijk zal er geld mee te verdienen zijn, ik ben vriendelijk weggelopen. Ook zijn er straatverkopers die wél leuke dingen hebben om te laten zien of welke zorgen voor gave foto-momenten.

Back to the beaches

Na ons avontuur in Hampi zijn we weer terug gegaan naar Goa. Ditmaal zijn we stranden gaan ontdekken in het noordelijke gedeelte bij Anjuna, Vagator en Arambol. Tussendoor zijn we nog wezen feesten op een echte illegale psychedelic trance party, waar Goa bekend om staat.  We hebben een vlucht geboekt (waar ik tijdens dit schrijven op zit!) naar Delhi, om van daar uit af te reizen naar Jaisalmer. We willen met kerst op een kameel zitten, als een echte koning op zoek naar baby Jesus!

Duizelen in Delhi

We zijn benieuwd hoe het zo direct na de landing zal zijn, we verwachten een klap. Delhi is namelijk een van de drukste plekken in dit dichtbevolkte land.

De camera is in de aanslag, we laten het volgende week weten!

More Information»
Het geheime recept voor een lang leven en een mooie lach
December 152015

We hebben de afgelopen week ons avontuur in Kerala vervolgd. We zijn in het gebied aan de bovenkant, in Cochin geeindigd bij ons vorige verhaal.

Theeplantages

We hebben vanuit Cochin een bus gepakt naar de theeplantages ten westen. Een van de hoogste theeplantages in de wereld welteverstaan, hoog in het heuvelachtige gebied van Munnar.

Munnar is net als zoveel plekken in India pas een tiental jaren echt bekend onder de toeristen, en dat is te merken. Er is weinig hotel aanbod, en in het dorpje hebben we ondanks de toeristische meerwaarde van de spetterend mooie natuur hier weinig westerlingen gezien.

We hebben via het toeristen bureautje in het dorp een gids geboekt, en hebben een uur of 5 rondgelopen met de gids door de theeplantages. Het uitgestrekte uitzicht over de met theeboompjes begroeide heuvellandschappen werden afgewisseld met uitzichten over de dorpjes in de vallei onder het genot van een heerlijke echte Zuid-Indiase lunch met vers fruit.

We hebben veel geleerd over de thee, en kruiden maar ook over  het leven op de plantages. De plukkers krijgen een salaris van 600 rupees per dag. Dat is omgerekend 12 euro, en mensen komen goed rond van dit salaris. Verder krijgen ze namelijk gratis een woning en er wordt vanuit de theeplantages ook een ziekenhuis gerund waar men gratis terecht kan bij ziekte.

Onderweg zijn we nog bij een kinderdagverblijf binnen geweest. Susanne werkt zoals jullie waarschijnlijk weten ook bij een kinderdagverblijf. Ze vond het boeiend om eens te vergelijken hoe dat in een afgelegen plek als Munnar zou zijn. De plek zag er schoon en verzorgd uit, en er waren niet veel kinderen dus het was erg leefbaar. Wat Susanne wel erg vond was het gebrek aan enige vorm van speelgoed.

Ayurvedische heilzaamheid

We hebben na ons bezoek aan de theeplantages nog een bezoek gebracht aan een ayurvedische tuin. Hier worden naast vele kruiden en specerijen ook veel planten en kruiden geteeld welke gebruikt worden als medicijnen. De stelling die gedaan wordt door de mensen hier, is dat de westerse farmaceutische bedrijven niet willen dat men zonder laboratorium ook voor al heel veel veelvorkomende problemen gewoon de natuur kan gebruiken om te helpen.

Voor maagproblemen als maagzuur, misselijkheid, reis/zeeziekte zou gember nog altijd de beste remedie zijn. Ze hebben verteld over de wetenschappelijk aangetoonde bacteriedodende werking van groene thee (daarover zo meer). En plantjes tegen huidschimmels, psoriasis, jeuk/insectenbeten, eczeem etc. etc. Wij hebben een potje olie meegenomen om te kijken of het werkt. Ik en mijn vader hebben psoriasis en ik wil het wel eens aan de tand voelen.

Thee, een toverdrank

De dag na onze wandeling zijn we nog bij een thee fabriek/museum binnen geweest. We hebben hier het hele proces gezien van hoe de versgeplukte bladeren hier dezelfde dag nog binnenkomen en worden verwerkt tot zwarte, groene en witte thee.

Hier kregen we een uitleg van een man die vertelde waarom de thee in eerste instantie vanuit china is overgewaaid naar India. Zoals eerder verteld, in zuid-india gelooft men heilig in de heilzame werking van planten en kruiden en de leer hier in wordt ayurveda genoemd. De thee die de chinezen meenamen, houd bij hen het gebit schoon en gezond en zorgt ervoor dat mensen minder snel ziek worden en vooral een hoge leeftijd bereiken. Dit was de reden van de Indiers om de thee lokaal te gaan verbouwen.

Tegenwoordig is met de moderne wetenschap aangetoond dat vooral groene thee, mits juist bereid, naast tientallen vitaminen en mineralen, een hoge dosis chorofyl (bladgroenkorrels) en anti-oxydanten bevat. Ook bevat het fluoride, een belangrijk ingredient van tandpasta!

Cholorofyl zorgt voor een duidelijk waarneembare bacteriedodende werking die al in de mond zorgt voor het doden van tandplak bacterien en tot in de darmen door het hele spijsverteringstelsel in het lichaam op een gezonde manier bacterien dood. De antioxydanten zorgt voor het afremmen van celveroudering  en verminderd de kans op kanker. Ik zal onder aan de blog onder de fotos een kleine beschrijving zetten van hoe je de groene thee moet zetten om zoveel mogelijk van de werkzamen stoffen te behouden.

Reisziekte

Na Munnar zijn we met een heftige busrit terug naar Cochin terug gereden, we hebben bijna 10 mensen, 2 honden en een verloren koe aangereden. Maar wonder boven wonder hebben we ze net allemaal gemist. Volgende keer zitten we liever niet voorin, om ons het uitzicht en het geschal van de toeter te besparen. Het is in India gebruikelijk om gewoon constant je toeter in te drukken.

Toen we terug waren in Cochin zouden we de avond de nachttrein pakken. Omdat we ons vergist hadden in onze vertrektijd hadden we helaas de trein gemist, dat was even stressen. Een duur treinkaartje en laat op de avond gestrand in Cochin. We hebben maar op vertrouwen een taxi chauffeur ons naar een hotel laten brengen. We werden heel vriendelijk onthaald en konden zonder bijbetaling 24 uur in onze kamer blijven tot we de avond er na een andere trein konden hebben.

De nachttrein richting Goa was goed te doen, we hebben die avond meteen ons bed op gemaakt, een slaappil in de mik en meteen een goede nacht geslapen. De volgende ochtend nog even snel ontbijten in de trein en toen zat de rit van 13 uur er al weer op.

Goa, zon, zee en disco

We zijn aangekomen in de provincie Goa, en hebben 4 heerlijke dagen op het strand in Palolem gezeten. Lekker boekje lezen, de zon pakken en heeeel veel goedkope cocktails drinken. Heerlijk.

We hebben zaterdag een Silent Disco meegemaakt. Je krijgt bij je entree in de openlucht discotheek koptelefoons, je kunt zelf het volume instellen en dan uit 3 dj’s kiezen. Het kleurtje van de lampjes op de koptelefoon geven aan waar je naar luistert. Als je de koptelefoons af doet hoor je bijna geen muziek maar vooral veel valse stemmen meezingen met de door hen gekozen muziek. Een erg leuke ervaring. We hebben even goed doorgehaald en een leuk Vlaams stel ontmoet waar we de avond mee hebben gefeest. De kater van de volgend dag(en) was het waard, toch Suus?!

Hampi here we come

Na een zeer relaxte tijd in Goa zijn we nu met de trein onderweg naar Hampi. Een stad waar in het gebied rondom meer dan 3000 monumenten en tempels te zien zijn uit de oudheid. De plek heeft veel geschiedenis, en we kunnen hier weer uitgebreid de toerist uithangen.

Tot volgende week.

Groene thee bereiding:

  1. Neem minstens één liter water, en verwarm het in een pan tot net onder het kookpunt. Laat het niet koken! (Als je bubbeltjes omhoog ziet komen in de pan is het warm genoeg)
  2. Laat op 1 liter water 2 gram pure groene thee zonder smaakjes, suiker of melk 5 minuten trekken als losse blaadjes in iets als een thee-ei waar de blaadjes de ruimte krijgen om te zweven. Dus geen zakje.
  3. Je hebt nu een knalgroene thee, als het bruin is is het te warm geweest en is de thee dood. Consumeer 1 kopje na een maaltijd (nooit op een lege maag) zonder suiker of melk. 4 a 5 koppen per dag is ideaal. Als je het echt nodig hebt kun je honing en/of citroensap toevoegen.
More Information»
Van kiwis naar currys

Van kiwis naar currys

Trivandrum, India

December 62015

De laatste dagen in Nieuw Zeeland zijn voorbij gekropen. We hebben een paar dagen open gelaten om Christchurch te bekijken en er lekker ons ding te kunnen doen. We hadden wat tijd over gelaten aangezien we het in de andere grote steden in Nieuw Zeeland ook best naar ons zin hadden.

ChristChurch, flink opgeschud

Waar we ons niet van bewust waren is dat Christchurch nog steeds zwaar herstellende is van een heftige aardbeving in 2011.
Het was interressant om te zien hoe veel impact zo een aardbeving heeft. Zeker als hij zo onverwacht komt en met zoveel kracht. Complete gebouwen, vol met mensen zijn ingestort, wegen verzakt en alles wat nu nog rechtop staat heeft instortingsgevaar. Alle winkels, infrastructuur en openbare plekken zijn zelfs nu, na 4 jaar nog niet hersteld.

Aftellen voor India

We waren wel onze tijd aan het aftellen en hadden zin in India. Na de laatste daagjes slijten met wat rondslenteren en wat simpele tijdsverdrijven, boeken lezen etc. zijn we in 16 uur doorgevlogen naar India.
We zijn begonnen in het meest Zuidelijke plaatsje. Waar we ons op instelden was een jetlag van 8 uur, hoge temperaturen, heftige cultuurshock en heftig eten. We hebben ook expres op de gehele vlucht niet geslapen om zo snel mogelijk in het nieuwe ritme te komen. We kwamen om 11 uur savonds aan in ons hostel in Trivandrum en hebben meteen een redelijke nacht in het nieuwe ritme geslapen.
De drukte hier valt nog alles mee, de cultuurshock is vooralsnog ook uitgebleven (Sumatra was heftiger) en het eten is echt ongelovelijk fantastisch lekker.
Dat valt alles mee dus!

Relaxen van het reizen

Na de eerste nacht zijn we meteen doorgegaan naar een toeristisch plekje boven onze aankomst plek, genaamd Varkala. We hebben onszelf hier 2 dagen rust gegund om wat in het ritme te komen en aan de warmte te wennen. Hangmatje, boekje en een lekkere curry. Verder nog even helemaal niks, want dat was ons meer dan genoeg.

De backwaters

Na Varkala hadden we genoeg energie en van alles wat we zagen, roken, proefden, hoorden en de mensen die we ontmoette hadden we bijna een ongeduld om te beginnen aan onze tocht door Kerala. We zijn door gegaan naar Alleppey, waar we een Houseboat (woonboot) wilden afhuren om mee over de backwaters te varen.
We hoopten andere toeristen te vinden, liefst een stel, om een boot mee te delen. Dat leek ons gezelliger en bovendien een stuk goedkoper. Helaas kwamen we in Alleppey bijna geen toeristen tegen en na een dag rondwaggelen hadden we bijna de hoop opgegeven. Tot we aan het einde van de middag een stel tegen kwamen, Luke en Lucy genaamd en een vriendelijke wat oudere man, Bernie, die we eerder op het treinstation al hadden ontmoet.
Het klikte meteen, zijn met zijn 5en wat wezen eten bij een fantastisch restaurant en hebben een boottochtje gemaakt om op te warmen. De dag er na hebben we via een bekende van Bernie voor een prikkie een houseboat kunnen krijgen. Wat een luxe! Airconditioning op de kamer, een prive-kok, een dakterras met een zonnebed en ligbedden, televisie, stereo de hele reutemeteut.
We hebben een hele kist volgeladen met bier, rum, vodka en whisky en zijn door de mooie backwaters heen gevaren. Overdag lekker kwebbelen, genieten van het uitzicht en zwaaien naar andere boten. Toen het donker werd ging de stereo op vol, en kwam het bier tevoorschijn. De kapitein en de kok deden gezellig mee, en we hebben een gekke traditionele Indiase dans gedaan om met zijn 5en een soort dans te doen om Susanne te verleiden. Moest Susanne natuurlijk weer zijn! Hihi :)

Kerala vanuit de Tuk Tuk

Na deze onvergetelijke ervaring, zijn we vanuit Alleppey weer doorgereden, verder richting het noorden.
Dit hebben we gedaan via de bekende van Bernie, en hebben in zijn Tuk-Tuk 50 KM afgelegd. Onderweg heeft hij ons van alles laten zien, touwspinners, tapijt en deurmatfabrieken. Ook zijn we naar een vissersdorp geweest, hebben gezien hoe de vis gevangen wordt in grote visnet constructies langs de kant, en hoe deze vervolgens op de grond verkocht wordt. Een andere wereld.
We zijn uiteindelijk aangekomen in Kochi, een stad welke door haar plaats aan het water en de rivieren al eeuwenlang een bekende handelsplek is waar veel kruiden, stoffen, geurolieen en vis te koop is. Ook vind je hier nog oude portugese en nederlandse coloniale bouw en een heus nederlands paleis uit het begin van de 17e eeuw.

Indiaas eten, gevaarlijk lekker

We hebben in Kochi veel tijd besteed aan het eten in allerlei restaurants, voor zowel onze lunch als onze diners. We hebben de brede zuid-indiaase keuken behoorlijk afgespeurd. Wat een genot!

Toch was ik na 6 dagen India de pineut, en weet ik nu hoe een pittige curry die van binnen uit je neusgaten loopt geen feest is. En raad eens? De dag er na was Susanne aan de beurt. Ach, het is mee gevallen we waren na een paar uurtjes weer de man, en zitten al weer aan onze volgende kruidige maaltijd. Het hoort er bij.

Whats next?

We gaan morgen de theeplantages bekijken in de bergen. Daarna trekken we weer verder door naar het Noorden en verlaten we de Kerala provincie. Tot volgende keer!

 

More Information»
Het land van vier seizoenen in een dag

Het land van vier seizoenen in een dag

Milford Sound, New Zealand

November 252015

De afgelopen week hebben wij een van de mooiste plekken op aarde mogen bewonderen.

De fjorden

We zijn na een ongelofelijk mooie autorit van 4 uur aangekomen bij Milford Sound midden in het magische Fjordland, een nationaal park in Nieuw Zeeland. Het is met foto’s en met woorden lastig uit te leggen hoe mooi dit gebied is. Wel heb ik een filmpje kunnen vinden wat je een beter beeld geeft van deze magische plek.

Het park bestaat voor 85% uit gebied waar je alleen maar met een boot via de zee, of met een helikopter/(water)vliegtuig zou kunnen komen.

We kunnen dan ook met veel pijn in het hart vaststellen dat we ook lang niet alles hebben kunnen zien, we wilden dolgraag een helikopter vlucht maken, maar dat kost ca. 300 euro per persoon voor een uur, en dat geld kunnen wij niet missen. Toch, als we ooit terug zouden komen, zouden we het extra geld zeker meenemen en gaan vliegen.

Desalniettemin was wat we wel hebben gezien adembenemend mooi. Het is zo groot, dat je dat moeilijk in perspectief kunt plaatsen met het blote oog. Laat staan op foto. We zijn door een van de fjorden, (soort grote inham tussen bergen waarin de zee ligt) gevaren. De randen doemen vaak boven de 1000 meter omhoog, en de hoogste berg steekt zelfs direct uit het water meer dan 1600 meter hoog de lucht in.

Op deze foto zie je een boot als de onze, van ca. 8 meter hoog naast een berg (klik op de foto voor een vergroting):

DSC_1652

Moeilijk voor te stellen, zelfs als je er zelf bij bent hoe dramatisch en gigantisch mooi het hier is met de grote besneeuwde bergen en klifwanden, waar honderd-meter-hoge watervallen met grof geweld vanaf kelderen. We hebben er ook een zeer zeldzame pinguïnsoort, zeehonden en één der intelligentste vogelsoorten gezien, (Kea’s). Na dit avontuur was ook dezelfde rit van 4 uur terugrijden absoluut geen straf.

Wij natgeregend, ons plan opgedroogd

We hadden eerder het plan om enkele dagen te gaan lopen door de fjorden, maar vanwege slecht weer en flinke spierpijn van het downhill mountainbiken van de dagen ervoor hebben we dat plan moeten laten varen. Daarna hadden we even geen plannen meer en was de inspiratie opgedroogd.

Wat moesten we nu nog doen met een week op de teller? We zijn maar rustig met een omweg door het binnenland richting Christchurch, de eindbestemming, gereden. We zijn in Central Otago gestopt. We hebben heerlijk gefietst, veel in de zon gezeten en van het warme weer hier genoten. Natuurlijk ook even de barbeque aangezet. Wie kan dat zeggen? Eind November met 25 graden in de volle zon lekker barbecuen. Anderhalf jaar zomer is echt geen straf! Worden jullie al jaloers, kinders?

Eeuwige sneeuw

Na 2 dagen vonden we het weer goed, en zijn naar de oost kant van het gebergte van Mt. Cook gereden. Precies de dag dat wij er aankwamen kregen we mee vanuit familie in Nederland dat net een paar kilometer verderop een helikopter met 8 toeristen was neergestort. Brr..

De rit was zoals altijd weer bijzonder. Ook hier lieten de kleuren van dit land zich op een bijzondere manier zien. Het water in deze omgeving is zo lichtblauw dat het bijna onnatuurlijk aandoet. Dit komt door de mineralen die de gletsjers in dit gebied meenemen uit de bergen en achterlaten in het water.

Na de rit kwamen we aan bij een camping vlak bij Mt. Cook en hebben wij een mooie wandeling richting deze hoogste berg van Nieuw Zeeland gelopen. Snacht’s geslapen op 800 meter hoogte in de camper, ZONDER kachel. Ijskoud! Brr.. kleren aan in bed dus. Maar na zo een wandeling zijn we met een dikke glimlach, voldaan en snel in slaap gevallen.

De eindbestemming nabij

We zijn nu langs Christchurch gereden naar het “Banks Schiereiland” wat tegen Christchurch aan ligt. Nog een paar dagen terugtrekken in de rust van de bergen, het bos en de mooie natuur. Totdat we straks naar Christchurch gaan en van daar uit doorvliegen naar India.

Na zo een week met zomerse barbecue, sneeuwtoppen, regen en wind snappen we nu echt goed wat ze er mee bedoelen; Dit land kent vaak vier seizoenen in één dag.

More Information»
Groener gras aan de overkant

Groener gras aan de overkant

Westkust, Zuider-Eiland, Nieuw Zeeland

November 172015

We zijn aan het begin van de afgelopen week aangekomen op het Zuider Eiland van Nieuw Zeekand. Zoals al 2 maanden het geval is vrijwel zonder plan. Susanne wilde alleen graag naar het Abel Tasman National Park wat hier bij onze aankomst plek in de buurt ligt.

Abel Tasman Park

Het park staat bekend om mooie wandelingen, bijzonder kleurige wateren rond de kust en de rivieren en zeehonden. Wij hebben ons met een speedboot af laten zetten halverwege het park en zijn 8 uur lang terug  gelopen. Het is ons tijdens de wandeling opgevallen dat kleuren hier heel intens zijn, de zeeën blauw, rivieren helder en de natuur heel groen. Ja, het gras is aan de overkant van de wereld écht groener.

De schitterende westcoast

Verder hadden we ter plekke gepland dat we via de westkust naar beneden zouden reizen tot aan Queenstown. Wat er onderweg te zien zou zijn zou voor ons weer een verassing zijn, en al rijdende hebben we de gidsjes, appjes etc. doorgelezen om te kijken welke highlights we konden pakken onderweg.

De westkust staat bekend als één van de mooiste auto ritten ter wereld. We hebben er ook met volle teugen van genoten. Aan de ene kant van de weg was de zee wild, met ruige kliffen en mooie kusten. De natuur aan de andere kant van de weg heel gevarieerd, ruig, ongerept, kleurrijk en kwam in combinaties waarvan je niet wist dat ze mogelijk waren.

Wat ik daar mee bedoel? Meren omringt met bergen die je helemaal omhoog ziet lopen, met op de top eeuwige sneeuw. Valleien waar je doorheen rijdt waar rivieren doorheen kronkelen die tientallen meters breed zijn, en in de verte muren van begroeide heuvels. Af en toe een mooie waterval. Het is werkelijk een sprookje. Dat ze ervoor gekozen hebben om dit als de set voor “Lord of the Rings” te gebruiken is niet anders dan logisch.

Als afsluiter van de route kwamen we aan bij de Fox Glacier en de Frans Jozef glacier. We hebben bij de Fox Glacier gekeken. De enige gletsjer ter wereld die grenst aan een regenwoud. Weer zo een rare combinatie die goed bij de rest van onze ervaringen past.

Gold Rush

We hebben onderweg ook veel gezien van de “Gold Rush” die in Nieuw Zeeland behoorlijk een rol heeft gespeeld. Er zijn veel stadjes en ruïnes van te zien op plekken waar tot ca. 100 jaar terug veel goud werd gevonden in de beekjes. Op veel van deze plekken kun je zelf een goudpannetje huren en gaan zoeken, wat wij natuurlijk ook even hebben geprobeerd.

De enige goudklompjes die we hebben gezien zaten helaas niet in ons pannetje, maar achter glas in de winkel. Leuk om te weten is dat er wel degelijk nog steeds particulieren zijn die een fortuin verdienen aan het goud zoeken in deze gebieden. Dus het kriebelt wel als je zelf ook kunt zoeken, stel je toch eens voor, één klompje kan genoeg zijn. Jep, een ernstig geval van de goudkoorts.

Verder laten deze mijn stadjes een leuke scene na voor een wandeling. Diep in de bossen vind je verlaten fabrieken en restanten van oude nederzettingen. Deze zijn door de toeristen verenigingen leuk in kaart zijn gebracht met soms een verhaaltje en foto’s er bij op de borden. We hebben dan ook veel gewandeld deze week.

Queenstown, adrenaline stad

We zijn aan het einde van de week aangekomen in Queenstown. De eerste nacht begon meteen goed. Om half 6 ging opeens de sirene af, exact hetzelfde als het luchtalarm in Nederland. Dus ik dacht meteen aan een vulkaan, orkaan of een aardbeving. Gelukkig niets aan de hand bleek later, maar een oproep voor de vrijwillige brandweer. Je bent wel meteen goed wakker.

Er is hier verder veel te doen, als het maar met adrenaline te maken heeft. Bungyjumpen, skydiven, extreme sporten etc., maar de prijzen zijn heel hoog dus we moeten ons inhouden. We konden het alleen niet laten om een downhill mountainbike te pakken en de berg op te gaan. Wat dat gekost heeft proberen we maar snel te vergeten, het was een ontzettend leuke dag en dat vinden we veel belangrijker!

Tijd voor fjorden

Wij staan op het punt om door te rijden naar de meest bekende toeristen attractie van Nieuw Zeeland; Milford Sound. Een natuurspektakel bij de fjorden. We willen daar ook een meerdaagse wandeltocht gaan doen, maar het weer voor de komende dagen ziet er bar slecht uit, dus dat loopt waarschijnlijk in het water.

Lees volgende week weer met ons mee om te zien hoe het ons weer verloopt, en hoe het weer ons verloopt. Weer.

Tot volgende week!

More Information»
Ergens, in een land hier heel ver vandaan…

Ergens, in een land hier heel ver vandaan…

Noord Eiland, Nieuw Zeeland

November 92015

Wat een gek idee, dat als ik naar me tenen staar, dat ergens heel ver daarachter verscholen Nederland zit.

Toch, als we om ons heen kijken is dat er wel vanaf te zien. Als je goed kijkt, zie je aan alle planten, bomen en dieren hier dat ze anders zijn dan in Europa. Maar toch heeft het hier en daar ook wel wat van Nederland weg. Je hebt hier veel gras, ze zijn hier gek op melk dus hebben ze ook veel koeien en er lopen veel schapen. Het regent hier en is hier bijna net zo fris als in Nederland op dit moment.

We kwamen aan in Auckland, en zijn op het vliegveld bezig geweest met het regelen van een slaapplek voor de eerste nacht. We moesten meteen even flink slikken, want de prijzen waren echt bizar. We hebben voor de goedkoopste overnachting die we konden vinden ca. 60 euro betaald.

We werden opgehaald door de mensen van het hostel, en meteen merkten we al dat de New Zeelanders (ze noemen zichzelf Kiwi’s) leuke mensen zijn met een vreemd gevoel voor humor. Ik ben ook een paar keer met mijn goedgelovigheid in de stomme grapjes getrapt de afgelopen week. De dag na het hostel werden we opgehaald door het camper verhuur bedrijf en bij de receptie afgezet, en kregen we vrij snel het campertje mee.

Het rijden met het campertje is tof. Het links rijden valt hartstikke mee, het enige vervelende is dat ook de richtingaanwijzer en de ruitenwisser bediening omgedraaid zitten, dus maar al te vaak gaan de ruitenwissers aan in de bocht, hoor je Susanne grinniken en Roy zuchten.

We staan vaak op campings van het nationale ministerie van natuurbehoud. Dat zijn campings in de middle-of-nowhere op mooie natuurrijke plekken. We hebben ook een paar nachten in ons eentje gestaan op zulke campings, het is altijd een verrassing hoe en met hoeveel je staat, waar je staat en hoe je er komt. Soms moet je over gravelweggetjes langs afgronden kronkelen, door het water en noem het maar op.

Wij hebben deze week vooral het noorder eiland aangedaan. Een deel van het midden van het noorder eiland is vulkanisch actief. Dat zorgt hier voor mooie kleurspelingen in de meren, spuitende geysers en vulkaan wandelingen. Het gebied is een van de meest actieve op de hele wereld. Je vind hier een van s’werelds grootste vulkanen (net zo groot als yellowstone), als ook een van de beroemdste vulkanen (Mount Doom, Lord of the Rings).

Er zijn in de gebieden waar we geweest zijn ook veel scenes opgenomen van Lord of the Rings. We zijn naar de Hobbit holletjes geweest, en hebben een wandeling om Mount Doom gedaan en even de ring terug gebracht. Waarom ze er in de film zo lang over hebben gedaan snappen we niet, de berg licht op maar 2 a 3 uur rijden vanaf de Hobbit stad.

 

We hebben ook veel gezien van de Maori. Dat is het volk wat als eerste op dit eiland was. Het komt van de eilanden rondom Australië. Ze zijn vooral bekend in Nederland vanwege de haka dans, die ze altijd uitvoeren voordat ze aan een rugby wedstrijd beginnen. De dans moet de vijand imponeren en bang maken. Wij hebben de dans ook uitgevoerd zien worden, erg indrukwekkend.

Wij zijn na deze week, ondertussen aangekomen op het Zuider Eiland. We zullen hier de rest van de maand rondtouren. Het plan is om een rondje langs de buitenrand van het eiland te doen en zo uiteindelijk uit te komen in Christchurch, waar we onze camper achter kunnen laten.

Volgende week een verhaal van het Zuider eiland, voor nu de groetjes allemaal!

More Information»
Lazy Lembongan

Lazy Lembongan

Nusa Lembongan

November 32015

Ik ben de laatste post gebleven bij ons Bali avontuur, wat ongeveer op zijn helft was. De laatste helft, na Ubud, hebben we gesleten op Nias Lembongan, een eiland bij Bali. We hebben niet zoveel gedaan, dus het wordt een kort verhaaltje. We hoopten op Lembongan wat meer rust te vinden en hebben dus vooral veel gechilled.

Het eiland Lembongan

We zijn vanuit Ubud doorgereden naar een havenplaatsje, Sanur. Van daaruit hebben we met een soort speedboat de overtoch gemaakt. Aangekomen op Lembongan merkten we al snel dat het wat afgelegen was. Er was maar 1 pin automaat op het eiland, wat het tijdens ons verblijft nooit heeft gedaan. Je kon er brommers huren, maar er was geen benzine tankstation. Je kon benzine in winkeltjes kopen in literflessen (duur!). Er werdt hard gewerkt aan de wegen, maar op veel plekken waren het geen wegen te noemen. Zo slecht en vergaan dat een zandpad beter was geweest.

Desalniettemin was het eiland wel erg relaxed, we hebben op ons brommertje rondgereden en alles een beetje verkend. Susanne heeft zich uitgebreid laten masseren en wat zon gepakt bij het zwembad, en ik heb een Yoga lesje gedaan, rondjes gereden op de brommer en veel boeken gelezen.

Het terror resort

We hebben ook een iets duurder resort uitgekozen om ons te laten verwennen en even tot rust te komen. Dat moest vantevoren gereserveerd worden en online betaald. Dat hebben we geweten. Alles wat mis kon gaan, GING mis.

  • De eerste ochtend stonden ze om 6:45 in de vroege morgen recht voor onze deur het pad open te breken met mokers
  • Het heeft er daarna nog dagen uit gezien als een bouwput
  • Mijn ontbijt kreeg ik een ochtend verbrand voorgeschoteld.
  • Snorkel trip en brommer huren ging ook al mis bij het hotel, met al het gezeik van dien.

Het was echt drama.. We wilden eerder het resort uit, maar dat mocht niet. We kregen wel een korting van 10% ivm de bouwoverlast. Joepie. Je moet er maar niet teveel mee bezig zijn en snel doorgaan met je eigen ding, zodat het niet je pret bederft.

Snorkeltrip

We hebben op Lembongan ook een snorkeltrip gedaan. Lembongan staat vooral bekend om het koraal wat hier op zijn mooist is en, om de manta’s die je hier tijdens een duik kunt zien. Manta’s zijn grote platte vissen die ongeveer 3 meter breed worden en als een soort wapperend ruitvormig tapijt door het water heen vliegen. Tijdens het snorkelen zijn we zo dichtbij ze geweest dat je ze kon aanraken. Een ervaring om nooit te vergeten.

Na Lembongan zat het hoofdstuk Indonesië er op. Wat een geweldig land was het, en wat hebben we veel mooie dingen gezien. Het is nu al een reis om nooit te vergeten. We zijn heel benieuwd of het mogelijk is om deze momenten nog te kunnen overtreffen in de komende maanden.

Nieuw Zeeland

We hebben na 10 uurtjes vliegen Nieuw Zeeland bereikt.

Na aankomst in Nieuw Zeeland hebben we eerst een nacht in een bed-and-breakfast geslapen. En, het was meteen al een rekening van 65 euro. Jeetje, en dat voor de goedkoopste bed & breakfast in de omgeving. Gelukkig hebben we de dag er na ons campertje kunnen ophalen. Het is super gezellig om zo te camperen, en het is allemaal goed gegaan tot nog toe.

De eerste indrukken van Nieuw Zeeland zijn al fantastisch, en hoe verder we richting het zuiden gaan rijden, hoe mooier het moet worden volgens de verhalen. Maar daarover horen jullie volgende week meer!

More Information»
De natuur op zijn heftigst, vulkanen vuur en gifgas
October 272015

Na een week vastzitten op Yogyakarta kregen wij weer trillende benen. Hoog tijd om weer even flink te knallen, leuke dingen doen. We hebben dan ook veel afstand afgelegd en een opeenstapeling van natuur extremen kunnen zien de afgelopen week.

De reis begon met een trein, taxi en busrit van Yogyakarta naar Bromo. Bromo bevind zich in een grote krater en is een rokende half ingezakt vulkaan. Er zitten in de krater nog 2 andere vulkanen en de hele krater is vrijwel onbegroeid en ligt helemaal vol met zwart zand / as van de laatste uitbarsting nog geen 10 jaar geleden.

Het geheel doet aan alsof je op mars bent, we hebben daar de zonsondergang en zonsopkomst bekeken en zijn vervolgens naar de vulkaanmond gereden met een jeep. Neem jezelf een groot borrellend gat voor dat klinkt als een boze grommende hond, waarbij constant vieze stinkende zwavelgassen die ontzettend in je ogen prikken je tegemoetkomen.

Desondanks voelt het alsof je helemaal opnieuw de schoonheid van moeder natuur ontdekt, en kun je alleen maar ontzettend veel verwondering hebben over het bestaan van zulke bizarre plekken op deze planeet.

We zijn na de zonsopkomst en het beklimmen van Bromo direct doorgegaan naar nog een andere vulkaan, de Ijen. Ijen slaapt al ruim 200 jaar, en in de mond van de vulkaan zit een meer en een zwavelmijn. De zwavelmijn bestaat uit pijpen waar brandend zwavel uit komt. In het duister van de nacht zijn de vlammen die van brandend zwavel afkomen knal blauw. Dit zeldzame verschijnsel staat bekend als “Blue Fire” en komt bijna nergens op de wereld voor.

We zijn snachts de vulkaan op geklommen, een heftige klim van ca 45 graden die we om 2 uur snachts liepen, voor ongeveer 75 minuten.

We moesten boven gasmaskers dragen omdat de rook van de zwavelbranden nogal heftig schijnt te zijn. Zo heftig dat er een paar weken geleden nog een asmatische toerist, die het geprobeerd heeft zonder gasmasker, is overleden op deze plek.

We hebben de klim in het pikkedonker de vulkaan in overleeft en wat fotos kunnen schieten van het blue fire in Ijen. Echter, toen ik zeer dicht bij het vuur was sloeg de wind ineens om. De gidsen begonnen te schreeuwen dat we weg moesten en iedereen begon te hoesten. Zodra de rook mijn masker binnenkwam voelde ik het zo mijn luchtpijp inglijden naar mijn longen toe als een heftig brandend gevoel.

Het gasmasker werkt blijkbaar niet goed tegen zoveel van deze gassen. Paniek, bij mij en de mensen om me heen. Een heel nare situatie waar door mij op dat moment weinig aan te doen viel. De rookpluimen waren zo groot dat ik er niet 1-2-3 uit kon ontsnappen en tegen de tijd dat ik er weg was, was ik misselijk, benauwd en had een zware hoestbui. De lol was meteen over. Ook bij de rest van onze groep en iedereen wilde weer de krater uit. Weg van die gifdampen..

Na de tocht langs Bromo en Ijen werden we gedropt bij de boot naar Bali.

We wilden Bali zoveel mogelijk ontlopen, en meer richting Lombok of Flores. Maar door de vertraging die we vorige week hebben opgelopen was dat niet echt meer de moeite. We hadden immers nog maar 6 dagen te gaan, eenmaal aangekomen op Bali. Ik wilde surfen en Susanne wilde lekker zonnen en dat kan ook op Bali.

We zijn op Bali eerst naar Kuta gegaan, dat was vreselijk. Clubs vol prostituten, overal word je paddos en andere drugs aangeboden (als je zin hebt in risico op de doodstraf, misschien wel interresant natuurlijk) en er lopen dronken jongetjes van 16 over straat die voor het eerst zonder mama en pappa op vakantie zijn.

Daarom de volgende dag snel door naar Ubud. Ubud is een plek waar Yoga wordt beoefend, veel vegatarische bio ecologisch verantwoordelijke restaurants zitten die chai thee schenken en van waaruit je mooie wandelingen kunt maken door de natuur.

We zijn hier naar het Monkey Forest geweest om de apen te kijken, en daarna hebben we vanuit een restaurantje midden in de rijstvelden de zonsondergang bekeken. Heerlijk.

We zitten nog wel een paar dagen op Bali, we willen door naar Lembongan, een eiland bij Bali waar het wat minder druk zou moeten zijn. Om even verder tot rust te komen en een paar dagen te chillen. Volgende keer hoor je of dat gelukt is.

More Information»
Visum terror in Yogyakarta

Visum terror in Yogyakarta

Sosrowijayan, Yogyakarta, Indonesië

October 202015

Soms word je geduld zo op de proef gesteld, dat je op een punt komt waarop het je niet meer uit maakt hoe lang het nog duurt. En als je in Azië in de bureaucratische rompslomp terechtkomt dan weet je al dat dingen langer kunnen duren.

We zijn na onze trip naar Borobudur tempel direct doorgereden naar het immigratiekantoor in Yogyakarta om ons toeristenvisum met een maand te verlengen. We hadden overal gelezen dat het een vervelend proces is, en dat het soms 3 dagen of zelfs langer duurt. Bij ons was het helaas na 3 bezoeken en vele, vele uren in de wachtkamer pas na 8 dagen voor elkaar. Wij hebben de hele week vastgezeten in Yogyakarta.

Borobudur

Maandagochtend om kwart voor 4 ons bed uit en naar de Borobodur tempel voor de zonsopgang. Dat was een bijzondere ervaring. De grootste en mooiste tempel waar we tot nog toe zijn geweest. De ochtendzon maakt de plek nog mooier en we konden er van genieten zonder dat met honderden toeristen te moeten delen.

Yogyakarta

Na het eerder genoemde “avontuur” bij de immigratiedienst wat er op volgde zijn we door gegaan naar de leukere buurt van Yogyakarta, het Sosrowiyayan district voor ons hostel met zwembad. Direct om de hoek ervan zit een grote winkelstraat. De net iets te vriendelijke locals komen al direct op ons af om een praatje te maken, maar het eindigt altijd met een uitnodiging naar een kunstgalerij, alleen vanavond, want het is een speciale avond etc. Een vangnet voor de toerist, wat je van tevoren al aan ziet komen.

Toch zijn de schilderijen en andere kunstvormen in Yogyakarta wel het kijken en kopen waard als je de juiste prijs weet los te peuteren. Wij hebben het juiste moment afgewacht, zijn veel galerijen langs geweest, hebben af en toe om prijzen gevraagd en zijn zogenaamd afgehaakt omdat het te duur was. Dit om te kijken hoe ver ze zakken en wat er werkt. Zo werdt er rustig 400 euro gevraagd voor een schilderij wat je ook voor 50 euro mee kon krijgen als je een beetje kunt onderhandelen. Wat mij betreft gewoon oplichterij, met alle leugens die het hoge bedrag goed praten. Nadat we de juiste prijs voor ons hadden hebben we een ontzettend mooi schilderij/doek gekocht om mee te nemen naar Nederland.

Batik

De kunstvorm die hier zo hip is heet “Batik”. Als je het ziet herken je het wel. Het wordt gebruikt voor het verfen van stof voor kleding, gordijnen en kleden maar dus ook voor schilderijen. De techniek heeft te maken met kaarsvet wat op een doek wordt getekend of gestempeld. Dit zorgt ervoor dat het met vet beklede deel niet verkleurt als het doek vervolgens in een verfbad wordt gedoopt. Dit proces herhaalt men een paar keer om verschillende kleuren op het doek toe te passen, en voila, een mooi patroon met een unieke look is het restultaat.

Typisch batik motief

Typisch batik motief

Verder hebben we in Yogyakarta onze tijd gevuld met het bezoeken van het paleis van de Sultan, zijn zwembad (of eerder de ruines van die van zijn voorgangers). Ander hoogtepuntje waren de Prambanan tempels, gevolgd door een traditioneel Thaische dansvoorstelling vlak voor deze tempels. De voorstelling vertelt een indonesische versie van een liefdesverhaal als Romeo en Julia. Alleen dan met draken, vuur, apenlegers en magische krachten.

Kattenpoep koffie

Ook hebben we een fabriek waar officieel de duurste koffie ter wereld wordt verwerkt bezocht. Kopi luwak. Deze koffie wordt gemaakt door de bonen uit de poep van de “Sivet Kat” te halen. De rondleiding eindigde met een gratis kopje van de koffie. Toch bijzonder, als je bedenkt dat een pondje van de koffie in nederland voor honderden euro’s over de toonbank gaat.

We zijn in de laatste dagen naar een vulkaan geweest met de kennis dat we later nog veel mooiere gaan zien, en naar de dierentuin om apen te kijken terwijl we ze op sumatra in het wild een handje hebben gegeven. Het weekje in yogyakarta zit er nu gelukkig op want de ideeen begonnen dus aardig op te raken. We hebben ons paspoort weer terug en zitten nu in de trein richting de Bromo vulkaan.

Tot volgende week!

 

More Information»
De geheimen van Java

De geheimen van Java

Bandung, Indonesië

October 112015

Het is ongelofelijk dat er al weer een week voorbij is. En toch als ik terugkijk wat er in de afgelopen week is gebeurd dan weet ik niet waar ik moet beginnen. Zo ontzettend veel gezien en gedaan.

Want Java heeft mogelijkheden, alles verbaasd ons hier en in contrast met Sumatra kunnen we sneller op mooiere plekken komen. We zijn al snel helemaal verkocht.

We vliegen van Sumatra naar Java met een tussenlanding op Medan. De vlucht die er op aansluit heeft vertraging, en in plaats van dat we om 10 uur kunnen doorvliegen moeten we wachten tot kwart voor 3 door vertraging. We hebben op het vliegveld daarom even gelunched. Wat er in het eten zat is me nog steeds niet duidelijk want precies toen de wielen van de grond gingen werd ik me toch een partij misselijk. Niet fijn als je in een vliegtuig zit en geen kant op kan. Gelukkig werd het na de lunch even te deponeren in het toilet weer een stuk beter, geen ernstige voedselvergiftiging gelukkig.

We komen aan op Bandung, een stad waarvan we aan  hadden genomen dat hij net als alle andere grote steden, stinkend, lelijk en vervallen zou zijn. Het tegenovergestelde was waar. Misschien was het omdat we een hostel in het centrum van de stad hadden, aankwamen op Vrijdag en precies in het uitgaansgebied zaten. We hebben even lekker een biertje gedronken en uitgebreid gegeten. Goed begin van de 2e trip, we waren helemaal happy en opgeladen.

Surfen in Pangandaran

We zijn de dag er na doorgegaan naar Pangandaran. Eigenlijk een beetje impulsief. Ik heb gelezen in de Lonely Planet dat daar een van de beste surfstranden van Java zit, en voor Suus een goede plek om nog verder bij te bruinen. Het ligt ook mooi op de route naar Yogjakarta.

We hebben gevonden waarvoor we kwamen, goed surfen op wilde zee en een mooi strand. Mijn eerste dag meteen al op het bord terug kunnen komen. Veel mensen komen echter naar Pangandaran voor iets anders: de Green Canyon en de Geen Valley.

We zijn daarom die kant op geweest met een georganiseerde dagtrip, bonus! De hele dag toeren op de brommer over zandpaden en vervallen weggetjes door dorpjes waar de locals hun dagelijkse ding doen. Land verbouwen, kleren wassen enz. We zijn onderweg ook gestopt bij een houtsnijder die traditionele Indonesische poppen uit hout snijd. Erg mooi om te zien, zulk vakmanschap.

Uiteindelijk zijn we bij de Green Valley gestopt en er door heen gezwommen, beetje hetzelfde idee als canyoningen maar dan heel rustig en mild. Maar wel fantastisch mooie natuur waar je je doorheen baant. We hebben die dag afgesloten met een bezoek aan de Green Canyon. Een hele diepe kloof waar water doorheen stroomt en die helemaal bezaaid is met mos. Door de lichtval is het water knalgroen. Een van de mooiste natuurverschijnselen die je je voor kunt stellen.

 

Baturaden

We hebben van een vriend uit NL een tip gekregen om, als we er langskwamen ook echt te stoppen in Baturaden. Een plek die totaal niet bekend is onder westerse touristen. Het zou volgens onze kennis een verborgen schat moeten zijn. We waren erg benieuwd.

Aangekomen in Baturaden blijken we zelf ook een bezienswaardigheid, ze hadden echt al een hele tijd geen westerling meer gezien hier. In het hotel bood een jongen van de receptie om deze reden aan om de volgende dag, in zijn weekend om ons mee te nemen door het gebied. Dus we zijn achter op zijn brommer en die van zijn vriend meegegaan. Echt te gek, we hebben alles mee kunnen maken in het gebied en nieuwe vrienden gemaakt.

Maar wat was het mooi zeg. Het gebied zit vol met watervallen die elk een natuur spektakel zijn. Het hoogtepunt was Waterval 7, hoog in de bergen en de wildernis.

Het water wat door de vulkanische activiteit in het gebied warm wordt gehouden loopt hier naar beneden. Een wonderschone waterval die geheel geel beslagen is door het zwavelhoudende water is het gevolg.

Insmeren met mineraalhoudend modder en ondertussen genieten van het warme water en het mooiste uitzicht dat Java te bieden heeft. Knalgroene ongerepte natuur en sierende groene rijstvelden.

Dieng Plateau

We hebben onderweg van meerdere mensen ook de tip gekregen om te stoppen bij het Dieng Plateau. Dus ook hier zijn we impulsief heengegaan, aangezien ook deze plek mooi op de route ligt richting Yogyakarta. Dat is het mooie van niet-reserveren en weinig plannen. Alles kan alles mag.

We zijn vanuit Baturaden door geknald richting Dieng. Op 2300 meter hoogte lekker fris. Het Dieng Plateau is eigenlijk een inactieve vulkaan welke honderden duizenden jaren geleden in elkaar is gezakt. Een gigantische vulkaan, want het gebied strekt zich uit over vele, vele vierkante kilometers en het voelt niet alsof je in een vulkaan bent omdat het zo waanzinnig groot is.

Er is nog veel activiteit op het plateau. Er zijn kleinere kraters waar het water borrelt, kookt en stinkende zwavel walmen uit opdoemen. Dat deze plek er zo magisch uit ziet is waarschijnlijk ook de reden dat rond het jaar 750-800 boeddhisten hier allemaal tempels hebben gebouwd waar er nog 8 van overeind staan.

Ook hebben zich hier een aantal meren gevormd met bijzondere kleur spelingen, door de mineralen die zich erin af hebben gezet op de bodem.

We gaan vandaag door naar Borobudur. De tempel die op de voorpagina van elke reisgids staat. Morgenochtend gaan we de zonsopkomst hier bewonderen om een paar mooie foto’s te schieten en het spektakel in ons op te nemen.

Tot volgende week.

More Information»
Wilde jungles, witte stranden

Wilde jungles, witte stranden

Banda Aceh, Indonesië

October 42015

De jungle van Ketambe

Na een stoffige lange rit vanuit Berastagi zijn we aangekomen in Ketambe. Een paar krottige huisjes langs een langgestrekte weg. We zaten in een guesthouse waar verder bijna niemand was dus hebben maar snel de jungletocht geboekt en zijn de volgende dag vertrokken naar de Jungle. Susanne was niet lekker dus die bleef de eerste dag in het hostel.

In Ketambe hebben we de wilde natuur van Sumatra in een ander daglicht gezien. Hier is het leven in de jungle wild en schichtig, en is het een stuk gevaarlijker dan in het toeristische Bukit Lawang. We hebben planten gezien welke in eerste instantie onschuldig lijken, echter bij een enkele aanraak kan dit leiden tot een langzame dood waar geen tegengif voor bestaat. We hebben slangen gezien, waarvan een de koraalslang. Volgens onze gids ook zeer dodelijk, en krachtig genoeg gif om een mens binnen 10 minuten te doden. Dit alles onder het constante genot van vele bloedzuigers die soms met 5 tegelijk op de speciale sokken die we er tegen droegen omhoog kruipen.

Desalniettemin was het onvergetelijk. We hebben de roep van de  white-handed gibbons mogen horen en tussen de wilde apen gezeten. We zijn na 2 dagen diep de jungle in lopen bij een hot spring geweest. Op sommige plekken is het water hier zo heet dat je er een eitje in kunt koken. De gids had dan ook eieren voor ons meegenomen om als tussendoortje op te peuzelen onder het genot van een warm zwavelrijk bad.

Na de jungle trek hebben wij een vlucht gepakt van al daar richting Banda Aceh. We willen zoveel mogelijk uit de buurt van de bosbranden blijven omdat die tot nu toe nog al wat voor ons verpest hebben. Dan maar verder noordwaarts dus.

Bad handhoofd doek

De provincie Aceh is een van de hardst getroffen plekken van de tsunamis uit 2004. In sommige dorpen en steden hier zijn 4 op de 5 mensen overleden. Onvoorstelbaar gegeven de huidige staat van Banda Aceh, de hoofdstad in deze provincie. Het is een mooie moderne en fijne stad om in te zijn (in tegenstelling tot andere grote steden op Indonesie). Het enige wat wij hier als nadeel ervoeren was het strenge geloof hier. Susanne moet hier constant met lange broek en shirts lopen anders word ze nagewezen en het is gebeurd dat we werden uitgejoeld door een moslim oma.

We zijn vanuit Banda Aceh doorgegaan naar Pulau Weh, het meest westelijke plekje van Indonesië. Een tropisch eiland met bounty strandjes waarop je kunt genieten van een verse kokosnoot of een ander drankje onder het genot van het gebed uit een willekeurig aantal moskeeën. Want ook op Pulau Weh is het strenge geloof waar deze provincie bekend om staat aanwezig. Op de meeste stranden zijn bikini’s en zwemkleding verboden. Ruk.

We hebben er wel even van genoten, lekker bijkomen, goed eten bij een geweldig hostel met een leuke gastheer (Freddies Guesthouse). En een dagje gesnorkeld vanuit een boot die een rondje voer om het hele eiland heen. We hebben een zeeschildpad, pijlstaartroggen, vissen, zeesterren en koraal in alle kleuren van de regenboog gezien. Adembenemend mooi!

Na 4 dagen op Pulau Weh wordt het tijd om Sumatra te verlaten. Het eerste hoofdstuk van onze reis zit er op, en we vliegen door naar Java. Wordt vervolgd..

More Information»
Monkey business

Monkey business

Berastagi

September 232015

Na de eerste dagen reizen zijn we uiteindelijk terecht gekomen in het sprookjesachtige jungle stadje Bukit Lawang. Een chille vibe, met ontzettend vriendelijke en engels sprekende locals. Een contrast met Medan, de grote stad waar we net vandaan waren gekomen.

Bukit Lawang is een dorp wat is ontstaan om een Orang Oetang opvangcentrum heen midden in de Jungle. Er zitten veel mooi versierde guesthouses, wat restaurantjes en een barretje.

We vonden de sfeer zo aangenaam dat we de eerste dag lekker in ons hangmatje gingen chillen en de dag er na pas begonnen aan onze geplande 2-daagse jungle trektocht.

Tijdens de jungletocht hebben we echt veel mazzel gehad, we hebben al de 7 soorten apen kunnen zien en een grote mannetjes Orang Oetang. Het was best wel spannend, je kon aan de gidsen merken dat het niet altijd persee helemaal veilig was om bij bepaalde apen in de buurt te komen. Zo is er één specifieke Orang Oetang genaamd “Dolle Mina” die bekend staat om haar agressie. Deze aap wordt ook goed in de gaten gehouden door alle gidsen en ze bellen van tevoren zodat ze weten waar deze zit.

Gelukkig zijn niet alle Orang Oetangs gevaarlijk. Sommige hebben ons aangeraakt en van een paar mensen handjes vastgepakt. Of zijn gezellig een stukje met ons meegelopen/klommen. (zie fotos en filmpjes)

Het was echt een fantastische ervaring, we willen dan ook door naar Ketambe. Een plek aan de andere kant van dit Nationale Park waar alle dieren nog wilder zijn en de jungle ongerept is.

Lees onder deze foto’s verder.

Begastagi, welke vulkanen?

We reizen naar Ketambe via Begastagi, waar we eerst willen stoppen. Begastagi heeft een schitterend uitzicht op 2 vulkanen waarvan één inactief. De andere het laatst een paar dagen geleden op 16 september nog een uitbarsting gehad.

De slapende vulkaan is te beklimmen, als je om 4 uur s’nachts naar boven gaat kun je een fantastische zonsopgang meemaken met een leuke wandeling, welke vervolgens eindigt bij een door de vulkaan warm gehouden hot spring. Helaas was van dit alles weinig mogelijk omdat door de bosbranden verder ten zuiden het zicht heel slecht was. We hebben de vulkaan tijdens ons 2 daagse verblijf vanochtend even kunnen zien toen het helder was. We pakken onze kans voor het beklimmen van vulkanen wel in Java.

Begastagi was desalniettemin wel echt ontzettend leuk om doorheen te lopen. Er komen maar weinig toeristen, en we worden overal nagewezen, begroet, ondervraagd en toegejuicht alsof we de koning en koning zijn. We zijn door kinderen uitgenodigd om op school te komen kijken, dat hebben we gedaan en dat was een bijzondere ervaring.

Dan heb ik het nog niet gehad over de leuke lokale fruit markt, waar we allerlei nieuwe lokale fruitsoorten hebben geproefd en de door chinezen beïnvloedde keuken die hier populair is. Heerlijk! Een milde reizigersdiarree, vanaf Bukit Lawang heeft een paar dagen aangehouden. Hopelijk nu helemaal over. Het eten is verder gewend, we kunnen er nu echt van genieten. Wel krijg je in je thee, en sapjes minstens 4 scheppen suiker en is veel eten echt nog steeds verdomd pittig.

More Information»
Off we go!
September 132015

En daar gaan we dan!

Na jaren van plannen maken en sparen is het er toch echt van gekomen. Wel gek, het voelt alsof we alleen maar een paar weekjes op vakantie gaan. Was het niet dat alles en iedereen om ons heen ons vaarwel zegt alsof het de laatste keer is dat we ze zien.

Er moest veel gebeuren om de reis voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk is alles net op tijd goed gekomen. Het viel de laatste paar (stressvolle) weekjes allemaal op zijn plek. We zijn er nu ook echt aan toe en blij dat we kunnen beginnen.

Een vlucht van 16 uur, naar Jakarta. Hij was echt zo voorbij. Een ontzettend vette serie (Fargo, KIJKEN!) stond op de schermpjes in het vliegtuig. Ik meteen gebinged, non stop 6.5 afleveringen gekeken en tussendoor toch maar even heerlijk 7 uurtjes geslapen met de slaappillen die we hebben geregeld bij de huisarts.

Aangekomen op Jakarta, snel een relatief betaalbaar hotel opgezocht en wat gaan eten.

Het Indonesische eten waar ik zo naar uit heb gekeken is toch wel even heftig, we moeten er erg aan wennen en wat losser worden.

Naast het hotel zat een goed eettentje, met wel een stuk of 30 verschillende curry’s, hapjes, gebakken rijst etc. Waarvan ik driekwart niet kon identificeren. Ik heb vandaag dan ook hanen testikels gegeten, ik wist niet dat ik die besteld had. Ben benieuwd wat de rest van de weken allemaal op me bord terecht komt.

Ik vind de smaken uit deze keuken fantastisch, maar wel erg intens en vooral pittig. De baseline is zeg maar zo pittig dat het net te doen is. Als je dan iets neemt wat onder de Indonesische standaard pittige gerechten valt zou je dat als verdovingsmiddel kunnen gebruiken bij je tandarts, echt niet normaal. Pure turbopepers in overvloed, met een klein beetje groente of vlees zeg maar.

Susanne heeft het er maar moeilijk mee, al die gekke dingen op haar bord. Ze heeft vandaag amper meer dan droge rijst gegeten en gisteravond ook een uur over haar schamele portie gedaan, met grote ogen en een rood hoofd.

Terug gekomen in het hotel de laatste 4 afleveringen van Fargo op het laptopje gezet en een hele nacht niet geslapen vanwege de Jetlag. Vanochtend ontbijt vanuit het hotel. En guess what: pittig gekruide nasi als ontbijt.

We hebben daarna het vliegtuig richting Medan genomen (zie kaart). Net zo een lelijke smog-stad als Jakarta. Overal raast het verkeer voorbij, voetgangers paden zijn er amper en er is niets te doen, snel weg dus.

Morgen gaan we richting Bukit Lawang, een settlement in de Jungle van waaruit trekkingstochten gedaan kunnen worden om Oerang Oetang’s te bekijken, inclusief overnachting in de jungle.

Volgende keer meer…

More Information»
All Listing Types All Locations Any Rating

Listing Results

Warning: Parameter 1 to W3_Plugin_TotalCache::ob_callback() expected to be a reference, value given in /home/pulsive/domains/pulsive.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 3297